หลังจากจูบกันครั้งนี้ หลูเสี่ยวเสี่ยวหอบหายใจอย่างหนัก หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอยู่หลายครั้งกว่าจะหายใจเป็นปกติ
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าเซ่าเอินฉือเป็นคนที่ไม่ควรหาเรื่องด้วยจริง ๆ
ตอนที่เสียงแจ้งเตือนภารกิจเสร็จสิ้นของ 037 ดังขึ้นในหัว เธอยื่นมือคิดจะผลักเขาออก แต่เด็กหนุ่มราวกับต้องมนตร์รัก ก้มหน้าจูบริมฝีปากของเธอต่ออย่างละโมบ ค่อย ๆ บดคลึงอย่างไม่เร่งรีบ
มือเรียวยาวขาวสะอาดบีบกระชับเอวของเธอแน่นขึ้น แต่ไม่มีการกระทำล่วงเกินอย่างอื่น
จนกระทั่งเสียงกริ่งเข้าเรียนดังมาจากไม่ไกล เซ่าเอินฉือจึงยอมผละออกจากริมฝีปากแดงบวมของเธออย่างอาลัยอาวรณ์
เขายืดตัวขึ้น ใบหูแดงก่ำ ใช้นิ้วโป้งถูมุมปากของตัวเองเบา ๆ สายตาลุ่มลึกจับจ้องใบหน้าของเธอ ในดวงตาแฝงรอยยิ้มเกียจคร้านเล็กน้อย “ความรู้สึกแอบพลอดรักกันในป่าละเมาะนี่ไม่เลวจริง ๆ คราวหน้าลองเปลี่ยนไปที่โรงยิมดูก็ได้”
“……”
หลูเสี่ยวเสี่ยวเบือนหน้าที่แดงระเรื่อหนีอย่างเขินอาย ใช้นิ้วเหน็บผมที่ปรกอยู่หลังใบหู ก่อนพูดกระเง้ากระงอดว่า “ลองกับคุณยายทวดสิ”
ใบหูของเธอแดงกว่าปากเสียอีก ช่างซื่อตรงกว่าคำพูดนัก
หลูเสี่ยวเสี่ยวหมุนตัวกำลังจะเดินจากไป จู่ ๆ 037 ก็โผล่ขึ้นมา: [ภารกิจ 23: ยั่วเย้าคู่อริในโรงยิม และทำรอยจ้ำบนลำคอของเขา นับถอยหลัง 9 ชั่วโมง 59 นาที]
ฝีเท้าของเธอชะงัก ในใจด่าออกมาประโยคหนึ่งว่า “037 ฉันสงสัยจริง ๆ ว่านายถูกเซ่าเอินฉือส่งมาเพื่อกลั่นแกล้งฉันโดยเฉพาะ”