ลมหนาวพัดปลิวเส้นผมของหลูเสี่ยวเสี่ยวปลิวไสว ลมหายใจเธอชะงักเล็กน้อย ขนตางอนเงยขึ้นช้าๆ: "ขอโทษนะ ฉันมีเหตุผลพิเศษ ตอนนี้ยังอยู่กับเธอไม่ได้"
"อือ" เซ่าเอินฉือตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะพูดเรื่องนี้ต่อ กลั้นอารมณ์ไว้ เสียงแหบเล็กน้อย: "ปล่อยมือเถอะ ฉันยุ่ง กลับไปต้องทำการทดลองอีก"
หลูเสี่ยวเสี่ยวปล่อยมือ
แต่เธอก็เปลี่ยนวิธีเกาะติดใหม่ ทนเจ็บที่เท้า กระโดดเบาๆ ทั้งตัวเหมือนปลาหมึกยักษ์พันอยู่บนหลังเขา
ร่างทั้งสองแนบชิดกัน กลิ่นหอมลิ้นจี่กุหลาบจากตัวเธอลอยมาจากข้างคอเขา แผ่นหลังของเซ่าเอินฉือเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"หลูเสี่ยวเสี่ยว เธออย่าคิดว่าเพราะฉันชอบเธอ จะทำอะไรตามอำเภอใจได้นะ" ร่างกายเขาเอนไปด้านหลังเล็กน้อย มือทั้งสองยกขึ้นรองรับขาเธอโดยสัญชาตญาณ กลัวเธอล้ม น้ำเสียงกลับเย็นชา: "ลงมา"
"เซ่าเอินฉือ ตอนนี้ฉันยังชอบเธอไม่ได้ แต่ฉันจะพยายามชอบเธอในอนาคต" ดวงตาสุกใสดวงนั้นของหลูเสี่ยวเสี่ยวมีความจริงใจบางอย่างเอ่อล้น
เพียงหนึ่งประโยค ชายหนุ่มก็ถูกปลอบใจได้
เซ่าเอินฉือเม้มริมฝีปากแน่น นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่รู้จะทำยังไงกับเธอดี
จากนั้น เขาอุ้มขาเธอขึ้น โยนตัวเธอขึ้นเบาๆ ให้กระชับแน่นขึ้น: "...ที่เธอตามหาฉันมา ก็เพื่อจะพูดเรื่องนี้เหรอ?"
"ครึ่งนึง" หลูเสี่ยวเสี่ยววางคางบนไหล่เขา "หลักๆ คือคนในครอบครัวฉันอยากชวนเธอกินข้าว วันนี้พี่ชายฉันตีเธอ เขารู้สึกผิดมาก"