ในห้องนั่งเล่นเงียบลงครู่หนึ่ง
หลูเจียเหยี่ยนเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ เขาขมวดคิ้วมองเซ่าเอินฉือ: "งั้นพวกเธอคบกันหรือยังล่ะ?"
"ยัง" เซ่าเอินฉือตอบตามจริง
หลูเสี่ยวเสี่ยวใจสั่น เธอหดนิ้วลงอย่างประหม่า แย่แล้ว คำโกหกกำลังจะถูกเปิดโปง
คุณนายเวินกับหลูอี้เฟยมองไปที่เธอพร้อมกัน สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน
"เสี่ยวเสี่ยว" คุณนายเวินวางถ้วยชาลง "หนูไม่บอกแม่กับพ่อเหรอว่าเธอคบกันแล้ว?"
เซ่าเอินฉือชะงัก เขามองเธอด้วยความสงสัย ดวงตาขาวดำใสแจ๋วสองข้างหยุดอยู่บนใบหน้าของหญิงสาวสองวินาที เขาอ่านจากสายตาที่ตื่นตระหนกของเธอได้ว่า เธอมีเหตุผลจำเป็นที่ต้องพูดแบบนี้
ยิ่งเธอทำตัวลนลาน เขายิ่งตำหนิตัวเอง คิดว่ามันเป็นความผิดของเขาเอง ที่ไม่กล้าเอ่ยปากขอคบกับเธออย่างเป็นทางการ เธอถึงต้องโกหกคนในครอบครัว
"ศาสตราจารย์เวิน" เซ่าเอินฉือละสายตา กุมมือทั้งสองข้างเข้าหากันแล้วพูด "เป็นความผิดของผมเอง ที่ไม่เคยขอเธอคบอย่างเป็นทางการ"
เขากัดริมฝีปาก หันตัวไปทางหลูเสี่ยวเสี่ยว สายตาร้อนแรงจ้องมองเธอ น้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย: "จากนี้ไป เธอจะยอมคบกับฉันไหม?"
หลูเสี่ยวเสี่ยวนิ่งเงียบ เธอไม่สามารถตอบเขาได้ตรง ๆ
แต่ความเงียบของเธอ ทำให้หัวใจของเขาว้าวุ่นยิ่งขึ้น
เซ่าเอินฉือก้มหน้ามองเธอแน่นิ่ง ดวงตาดำขลับ เต็มไปด้วยความรู้สึกที่มองเห็นได้ชัดเจน