อากาศต้นเดือนพฤษภาคมสดใสและอบอุ่น ท้องฟ้าสีครามใสมีเมฆบางๆ ลอยเป็นแผ่นๆ
หลูเสี่ยวเสี่ยวยืนเลือกชุดในห้องลองเสื้อ ในตู้เสื้อผ้าของเธอมีกระโปรงสวยๆ หลายตัว คุณนายเวินชอบใส่กระโปรง ดังนั้นทุกครั้งที่ออกไปเดินเล่นข้างนอก ก็จะซื้อกระโปรงสวยๆ กลับมาให้เธอสองสามตัวด้วย
ในที่สุดเธอก็เลือกชุดเดรสลูกไม้สายเดี่ยวสีขาวนวล ด้านนอกใส่คาร์ดิแกนถักสีมิ้นต์อ่อน ใบหน้ารูปไข่ที่ได้มาตรฐานของเธอ ประกอบกับชุดนี้ ยิ่งดูสดใสสะพรั่ง ดั่งระฆังทองแห่งไอร์แลนด์ สดชื่นและเป็นธรรมชาติ
คุณนายเวินนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา เงยหน้ามองลูกสาว แววตาเต็มไปด้วยความภูมิใจและอ่อนโยน: "ออกไปเล่นเหรอ?"
"อืม นัดเพื่อนไว้ที่สวนสนุกเฮอเล่อกู่" หลูเสี่ยวเสี่ยวเปลี่ยนรองเท้าหนังสีฟ้าอ่อนเรียบร้อยแล้ว หันไปมองคุณนายเวินที่โซฟาพูดว่า "คุณแม่ ข้าวเที่ยงอาจไม่กลับมากินนะคะ"
คุณนายเวินหยิบมือถือขึ้นมา: "เงินเหลือไหม? ไม่พอแม่โอนให้อีกพันหนึ่ง"
"ไม่ต้องแล้วค่ะ พอใช้ค่ะ"
พูดจบ มือถือของเธอก็สั่นขึ้นมา
หลูเสี่ยวเสี่ยวก้มลงมอง เป็นเงินพันหยวนที่คุณนายเวินโอนมาให้
"เวลาออกไปเที่ยว ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนหรือแฟน ถึงเวลาที่ควรจะใจกว้างก็ต้องใจกว้าง" คุณนายเวินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
หลูเสี่ยวเสี่ยวตาร้อนผ่าว รีบเดินไปที่โซฟา ก้มลงกอดเธอ: "คุณแม่ดีที่สุดเลยค่ะ"
"พี่ชายเธอไปเรียนต่างประเทศและเริ่มธุรกิจเองแล้ว ไม่ต้องใช้เงินค่าขนมแล้ว" คุณนายเวินลูบหลังบางๆ ของลูกสาว ยิ้มบางๆ พูดว่า "ต่อไปส่วนของเขา ก็ให้เธอใช้หมดเลย"