สวนสนุกเฮอเล่อกู่มีคนมากกว่าที่คิด
เต็มไปด้วยผู้คน เสียงกรี๊ดของเด็กๆ ดังระงมเป็นระลอก
บ้านผีสิงเป็นโปรเจกต์คลาสสิกของสวนสนุก ทางเข้าต่อแถวยาวเหยียด ส่วนใหญ่เป็นนักเรียนวัยรุ่น
หลูเสี่ยวเสี่ยวไม่กล้าดูหนังผีมาตั้งแต่เด็ก พอได้ยินเสียงเพลงประกอบอันน่าสยดสยองจากบ้านผีสิง ขาของเธอก็เริ่มสั่นแล้ว ถ้าไม่เพราะภารกิจจากระบบบังคับ ชาตินี้เธอไม่มีทางก้าวเข้ามาที่นี่แน่นอน
เซ่าเอินฉือยืนอยู่ข้างเธอ จากมุมมองของเขา ร่างของหญิงสาวสั่นเทาไปทั้งตัว เขาก้มหน้ายิ้มบางๆ "ถ้ากลัวก็ไม่ต้องไป เล่นอย่างอื่นก็ได้ ไม่ต้องฝืน"
หลูเสี่ยวเสี่ยวเกร็งหลัง กัดริมฝีปากล่างแล้วพูดแข็งๆ ว่า "ฉันไม่กลัว"
ถึงคิวพวกเขาตรวจบัตรเข้าไป เซ่าเอินฉือแอบขยับตัวมาบังเธอไว้อย่างไม่ให้รู้ตัว
ข้างในบ้านผีสิงมืดกว่าที่คิด แสงไฟสลัว มีแสงประหลาดวาบผ่านเป็นครั้งคราว เสียงเพลงสยองขวัญปนกับเสียงกรีดร้อง
ทำให้หลูเสี่ยวเสี่ยวที่ขี้อายรู้สึกเสียใจตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้าไป
เธอท่องในใจว่าแม่สามรอบ แล้วท่องอีกสองรอบว่า "ฉันอยากกลับบ้าน"
เธอจับชายกระโปรงของตัวเองแน่น พยายามให้ฝีเท้าเป็นปกติ แต่ทุกครั้งที่ "ผี" กระโดดออกมาจากที่มืด เธอแทบจะร้องออกมา ตัวเย็นวาบไปทั้งตัว
เซ่าเอินฉือเดินอยู่ข้างหน้า ฝีเท้ามั่นคง ราวกับที่นี่ไม่ใช่บ้านผีสิง แต่เป็นถนนร่มรื่นในโรงเรียน