“ของขวัญชิ้นนี้...”
เซ่าเอินฉือเดินไปที่ชั้นหนังสือ มองกล่องดนตรีม้าหมุนสีชมพูที่ยังใหม่อยู่ตรงหน้า จู่ๆ จมูกก็รู้สึกจี้ๆ ขึ้นมาทันที
หลูเสี่ยวเสี่ยวตกใจสุดขีด หน้าแดงก่ำไปทั้งตัวด้วยความเขินอาย
ของขวัญชิ้นนี้ตอนที่เธอทิ้งมันไป คุณยายเวินเก็บกลับมา แล้วก็ตำหนิเธอเสียยกใหญ่: “ของขวัญที่เพื่อนร่วมชั้นให้คือน้ำใจ ถึงแกจะไม่ชอบตัวเขา แต่ก็ทิ้งมั่วซั่วไม่ได้นะ”
เธอกะพริบตา ทนความปวดหน่วงท้องน้อยเดินลงจากเตียงอย่างช้าๆ ปลายนิ้วกดลงบนฝ่ามือ พลางโกหกไปว่า “กล่องดนตรีนี้ดูไม่ถูกเลย ทิ้งไปแล้วเสียดาย ฉันเห็นเธอไม่ทันสังเกต เลยแอบเก็บกลับมา”
จะให้พูดความจริงไปได้ยังไง ว่าเป็นแม่ของเธอเก็บกลับบ้าน
หนุ่มน้อยได้ฟังคำอธิบายนั้น ขนตาหนาสั่นระริก มีเสียงสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ
เธอยังเก็บมันไว้
เธอไม่ใช่คนที่วิญญาณมาสิงร่าง เธอคือหลูเสี่ยวเสี่ยวของเขาจริงๆ
สายลมฤดูร้อนพัดม่านตรงมุมหน้าต่างปลิวไหว สายลมเย็นๆ พัดผ่านแก้มที่ร้อนผ่าวของหลูเสี่ยวเสี่ยว
เธอกระวนกระวายใจ กลัวว่าเขาจะไม่เชื่อว่าเธอเป็นคนเก็บมันกลับมาเอง
นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซ่าเอินฉือก็คลายนิ้วที่เกร็งออก แล้วหันมากอดเธอ ร่างเล็กๆ ของเธอถูกโอบไว้ในอ้อมแขน