แต่เวลากำลังนับถอยหลัง เธอไม่มีทางเลือก
“ฉันหิวน้ำน่ะ” หลูเสี่ยวเสี่ยวหยิบผ้าเช็ดเปียกออกมาจากกระเป๋าสีขาวใบเล็ก เช็ดเหงื่อ แล้วมองเขา “เราไปซื้อชานมกันเถอะ”
เซ่าเอินฉือหุบกรามเล็กน้อย ชำเลืองมองกระเป๋าใบเล็กสีขาวที่แขวนอยู่ที่แขนของเธอ ตอนที่ต่อคิวเข้าบ้านผีสิงเมื่อกี้ เขาอยากอาสาช่วยถืออยู่แล้ว แต่ก็หาข้ออ้างไม่ได้สักที
คราวนี้เขามีข้ออ้างพอดี “เธอไปซื้อเถอะ ฉันถือกระเป๋าให้”
พูดจบ ชายหนุ่มก็ยื่นมือไปหยิบกระเป๋าที่ข้อมือของเธอมาถือเอง กลัวจะเก้อเขิน จึงเอามืออีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกง ทำเป็นไม่ใส่ใจ เดินนำหน้าเธอไปเรื่อยเปื่อย
หลูเสี่ยวเสี่ยวถึงกับงงกับพฤติกรรมของเซ่าเอินฉือ
เธอเช็กเวลาบนโทรศัพท์ ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก ก็รีบเร่งฝีเท้าไปที่ร้านชานมที่จัตุรัสกลางของสวนสนุกเฮอเล่อกู่
โชคดีที่ต่อคิวไม่นาน
พอถึงคิวของหลูเสี่ยวเสี่ยว ชาอู่หลงบลูเบอร์รี่ก็ขายหมดแล้ว เธอจึงสั่งชาเย็นรสพีชกับรสองุ่นเขียวมาหนึ่งแก้ว
ตอนที่เธอกำลังจะจ่ายเงิน เซ่าเอินฉือก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ ยื่นมือมาสแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงินก่อนเธอหนึ่งก้าว
พนักงานสาวหน้าร้านส่งสายตาอิจฉามาให้ ราวกับกำลังบอกว่า แฟนเธอทั้งหล่อ ทั้งรู้ใจ
หลูเสี่ยวเสี่ยวได้แต่ตั้งคำถามใหญ่ในใจ เธอมองชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ เลิกคิ้วทั้งสองข้าง “นายซื้อตั๋วให้แล้ว เครื่องดื่มพวกนี้ฉันเลี้ยงเอง”
เซ่าเอินฉือสะพายกระเป๋าสีขาวของเธอไว้ที่แขน รับชานมสองแก้วจากพนักงานสาว แล้วก้มหน้ามองหลูเสี่ยวเสี่ยว ริมฝีปากบางขยับเบา ๆ “ฉันไม่เคยมีนิสัยให้ผู้หญิงจ่ายเงิน”