หลูเสี่ยวเสี่ยวกลอกตามองบน เม้มปากพึมพำ "พวกหลงตัวเอง ถ้าไม่ใช่เพราะต้องทำภารกิจให้สำเร็จ ใครอยากจะมองแก"
"ด่าฉันอีกแล้ว" เสียงเกียจคร้านของเซ่าเอินฉือดังลงมาจากเหนือศีรษะ
เธอเงยหน้าขึ้นทันที ตรงเข้ากับดวงตาสีดำสนิทของเขา รอบข้างเสียงคนอึกทึก แต่สายตาของเขากลับจับจ้องอยู่ที่เธอเพียงคนเดียว จริงจัง ตรงไปตรงมา เหมือนคนข้าง ๆ ไม่มีตัวตน
ดวงตาของหลูเสี่ยวเสี่ยวหดลงเล็กน้อย เธอหลบสายตาโดยไม่รู้ตัว
เซ่าเอินฉือก็หลบสายตาเหมือนกัน แสร้งทำเป็นสงบนิ่งมองไปทางอื่น มุมปากมีรอยยิ้มเล็กน้อย
เขาไม่ได้ยินชัดว่าเธอพูดอะไร แต่ดูจากสีหน้าเธอก็รู้ ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่
สามปีแล้ว เขาเคยชินกับเธอเสียเหลือเกิน
เธอสุภาพกับทุกคน ยกเว้นกับเขา ปากเธอคมยิ่งกว่ามีดอีก
ตอนแรกก็เคยโกรธ แต่หลัง ๆ ก็ค่อย ๆ ชิน
บางทีเขาก็เคยคิดว่า แบบนี้ก็ดีนะ อย่างน้อยสำหรับเธอ เขาก็เป็นคนพิเศษ
หลูเสี่ยวเสี่ยวไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ เธอก้มหน้า รองเท้าหนังสีฟ้าแตะอยู่ข้างรองเท้าผ้าใบ AJ ของเขา ทั้งคู่ยืนใกล้กันมาก ใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงจังหวะหายใจที่ทรวงอกของเขากระเพื่อมขึ้นลง
ริมฝีปากทั้งสองของเธอเม้มเล็กน้อย มือหนึ่งกำชายกระโปรง เงยหน้าขึ้น "เซ่าเอินฉือ ก้มลงมาหน่อย ฉันมีอะไรจะพูดด้วย"
เซ่าเอินฉือเหลือบตามองเพื่อนร่วมทีมที่ยืนดูอยู่รอบ ๆ ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ใช้สายตามองปราดเดียว ก็ทำให้เพื่อนร่วมทีมเข้าใจความหมาย รีบยื่นมือไปกั้นผู้หญิงที่เดินเข้ามาจะส่งน้ำให้ "อย่าพากันเข้ามาใกล้เลย ไม่เห็นหรือว่าเสากำลังคุยเรื่องส่วนตัวอยู่"
ตรงมุมหนึ่ง หร่วนชิงเหยียนบีบขวดน้ำแร่ในมือจนบิดเบี้ยว สายตาจับจ้องอยู่ที่หลูเสี่ยวเสี่ยว ไม่ยอมละไปนานแล้ว
"เรื่องอะไร"
เซ่าเอินฉือก้มตัวเข้ามาใกล้ ด้วยความสูงที่มากเกินไป เขายืนคร่อมอยู่เหนือศีรษะเธอ บังแสงไปเกือบหมด
หลูเสี่ยวเสี่ยวยืนนิ่งอยู่กับที่ ใจเต้นรวนเรเล็กน้อย
จากมุมนี้ เธอมองเห็นเส้นสายจากลูกกระเดือกถึงกระดูกไหปลาร้าของเขา ปกเสื้อเปิดออก เผยให้เห็นร่องกระดูกไหปลาร้าสองข้างชัดเจน เธอชำเลืองมองลงไป แล้วรีบดึงสายตากลับมา
ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยสังเกต รูปร่างคนนี้ก็ดีเหมือนกันนะ
ความคิดของหลูเสี่ยวเสี่ยวแล่นวาบผ่านไป เธอหลับตาลง ยื่นมือไปโอบคอเขา ใช้ความรู้สึกหามุมปากของเขาเจอ
เซ่าเอินฉือทั้งตัวแข็งทื่อ สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ยังไม่ทันตั้งตัว
เธอได้ลิ้มรสมินต์ผสมดอกฮ่วยบนริมฝีปากบางเย็นเยียบเซ็กซี่ของเขา ในหัวมีเพียงความคิดเดียวว่า ริมฝีปากของศัตรูคู่แค้น...ทำไมถึงได้จูบดีขนาดนี้
ในโรงยิมเงียบกริบไปหนึ่งวินาที จากนั้นก็ระเบิดเสียงวุ่นวาย
"โอ๊ย——"
"หลูเสี่ยวเสี่ยวจู่โจมจูบเซ่าเอินฉือเนี่ยนะ!"
"ไหนว่าเธอไม่ชอบเขาไง!"
ขวดน้ำแร่ในมือหร่วนชิงเหยียนหล่นลงพื้น เสียงจมหายไปในเสียงตกใจของฝูงชน เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ หน้าซีดแข็งกระด้าง
ห้าวินาทีของจูบนั้นช่างยาวนานเหลือเกิน
เสียงแจ้งเตือนของ 037 ดังขึ้นตรงเวลา [ขอแสดงความยินดีกับเสี่ยวเสี่ยวที่ภารกิจที่ 1 สำเร็จ]
หลูเสี่ยวเสี่ยวรีบถอนริมฝีปากออกจากเขา ถอยหลังไปหนึ่งก้าว หน้าร้อนจนแทบจะพวยพุ่ง เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองเขา ทำได้เพียงจ้องมองไปที่ตำแหน่งหน้าอกของเขา ซึ่งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง
เซ่าเอินฉือที่ถูกจู่โจมจูบ แววตาหม่นลงเล็กน้อย หายใจไม่สม่ำเสมอ ราวกับถูกกดปุ่มหยุด ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับ
ผ่านไปหลายวินาที ลูกกระเดือกของเขาถึงได้ขยับขึ้นลง
ในแววตาสีดำสนิทของเซ่าเอินฉือสะท้อนภาพเงาของหญิงสาวร่างบาง อารมณ์สับสนหลากหลายผุดพรายขึ้น เขาเบี่ยงสายตาออกไปมองทางอื่น ทิ้งไว้เพียงใบหน้าด้านข้างที่มีสันกรามคมชัดให้เธอเห็น
หลูเสี่ยวเสี่ยวแอบเงยหน้าขึ้น เห็นชัดเจนว่าใบหูสีขาวของเขาซ่านแดงเป็นวง ลามไปถึงลำคอ
เพื่อนร่วมทีมข้าง ๆ มองหน้ากัน ไม่มีใครพูดอะไร แต่สายตาสื่อความกันว่า
เสาจะไม่ถูกจูบของผู้หญิงคนเดียวง่าย ๆ หรอกใช่ไหม
บรรยากาศเริ่มอึดอัด
ครู่ต่อมา แววตาแห่งความปรารถนาของเซ่าเอินฉือดูเหมือนจะชนะความกระจ่างแจ้ง
แผ่นหลังของเขาตึงขึ้นเล็กน้อย เก็บปลายคาง น้ำเสียงเย็นชาพูดออกไปประโยคหนึ่ง "หลูเสี่ยวเสี่ยว เธอมันบ้าไปแล้วหรือไง"
คนรอบข้างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เริ่มระเบิดเสียงเซ็งแซ่
"เซ่าเอินฉือนี่ไม่ด่าเธอเลยเหรอ"
"เมื่อก่อนเขาโดนใครแตะหน่อยก็ทำท่าจะหงุดหงิดแล้วนะ โดยเฉพาะกับผู้หญิง"
เพื่อนร่วมทีมต่างเข้าใจกันดี ถอยหลังไปสองก้าว เปิดพื้นที่ให้พวกเขา ส่วนทีมที่แพ้การแข่งขันอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ไม่ได้กลับไปไหน ยืนพิงราวบันไดดูความสนุก คนหนึ่งในนั้นพูดยิ้ม ๆ ว่า
"ว่าแล้วว่าเซ่าเอินฉือวันนี้มันถึงโหดจัด ที่แท้ก็รอให้สาวน้อยติดเบ็ดนี่เอง"
"อิจฉาจัง...ฉันก็อยากถูกหลูเสี่ยวเสี่ยวจูบบ้าง"
"พอเถอะน่า นายน่ะใช่เซ่าเอินฉือหรือเปล่า"
ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครม สมองของหลูเสี่ยวเสี่ยววุ่นวายไปหมด ขนตากะพริบถี่ คิดไม่ทันจะได้ก็โต้กลับไปตรง ๆ "ทำไมล่ะ เห็นหล่อก็อยากจูบ มีปัญหาอะไรไหม"
พูดจบ เธออยากกัดลิ้นตัวเองทิ้งเหลือเกิน
พูดความในใจออกไปได้ยังไง
เซ่าเอินฉือได้ยินประโยคนี้ อึ้งไปชัดเจน ตรงไหนสักแห่งในใจที่ถูกกดเอาไว้ จู่ ๆ ก็ถูกใครบางคนแทงทะลุเป็นช่อง
"รู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่"
เขาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ พยายามควบคุมอารมณ์บางอย่าง ตั้งคำถามด้วยเหตุผล
หลูเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกเหมือนศีรษะตัวเองจะถูกจ้องจนเป็นรู อายจนไม่กล้าสบตาชายหนุ่ม
ทันใดนั้น เสียงของ 037 ก็ดังขึ้นในหัวของเธออีกครั้ง ประกาศภารกิจที่สอง
[ภารกิจที่ 2 ใช้น้ำเสียงออดอ้อนพูดกับเขาว่า "พี่คะ ปากพี่หวานจัง" นับถอยหลัง 59 วินาที]
"..."
หลูเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกอยากร้องไห้ตาย
สายตาทุกคนรอบข้างจับจ้องมาที่ใบหน้าของเธอ เธอรู้สึกเหมือนเป็นนักโทษที่ถูกประจานต่อหน้าสาธารณะ
[เสี่ยวเสี่ยว จูบก็จูบแล้ว ยังแคร์อีกแค่คำพูดคำเดียวเหรอ]
037 เสริมอีกประโยค
หลูเสี่ยวเสี่ยวกัดริมฝีปาก กำชายกระโปรงแน่น เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่สูงกว่าเธอทั้งหัว ดวงตาทั้งสองของเขาดำข้นดุจหมึก สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอ รอฟังคำตอบเงียบ ๆ บนใบหน้าไม่มีอารมณ์ใด ๆ
เงียบไปไม่กี่อึดใจ เธอพยายามปลอบใจตัวเองว่านี่แค่ทำภารกิจ การมีชีวิตอยู่สำคัญกว่าการตราหน้าทางสังคม จึงใช้น้ำเสียงออดอ้อนเรียกขึ้นว่า "พี่คะ"
หัวใจเซ่าเอินฉือเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งที จากนั้นก็ขมวดคิ้ว "?"
ลิ้นของเธอเหมือนจะพันกัน น้ำเสียงมีแววสั่นเครือ พูดตะกุกตะกัก "ปาก พี่ หวาน จัง..."
ในแววตาเซ่าเอินฉือฉายแววไม่อยากเชื่อ สายตาหม่นลง หูแดงกว่าเมื่อกี้อีก ใบหน้ายังคงฝืนทำเป็นสงบนิ่ง
"หลูเสี่ยวเสี่ยว วันนี้เธอกินยาผิดหรือไง"
น้ำเสียงเขาเย็นชา แต่แฝงไปด้วยความไม่เป็นธรรมชาติ
ข้าง ๆ มีคนอดขำออกมาไม่ได้ แล้วทั้งอัฒจันทร์ก็เลยฮือฮาตาม
"เธอเรียกเขาว่าพี่เหรอ!"
"พวกเขาไม่ใช่ศัตรูคู่แค้นกันเหรอ..."
หลูเสี่ยวเสี่ยวเผชิญหน้ากับเสียงหัวเราะเยาะรอบข้าง อับอายจนไม่มีที่จะยืนแล้ว ฝ่ามือถูกเล็บตัวเองกดจนเป็นรอยแดง
อ๊ากกก แบบนี้ต่อจากนี้ยังจะให้เธอมีหน้าใช้ชีวิตอยู่ในมหาวิทยาลัยจิงได้ยังไง
เธอถาม 037 อย่างสิ้นหวัง "ภารกิจต่อไปอีกนานไหม"
[ภารกิจที่ 3: ขณะนี้นับถอยหลัง 4 ชั่วโมง 49 นาที]
เห็นคำใบ้ภารกิจ หลูเสี่ยวเสี่ยวราวกับจับทางรอดได้ เอามือปิดหน้าวิ่งฝ่าฝูงชนออกไป ตอนผ่านหร่วนชิงเหยียน หางตากวาดไปเห็นใบหน้าของเธอ หม่นหมองแข็งทื่อ
หลูเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้ทักทาย เดินผ่านตัวเธอไปเลย
หร่วนชิงเหยียนมองแผ่นหลังที่วิ่งไปไกล ยืนตัวแข็งอยู่ที่เดิม ครู่ใหญ่ถึงได้ขยับตัว เธอหันไปมองเซ่าเอินฉือ ตั้งท่าจะเดินเข้าไปหา แต่กลับพบว่าสายตาของเขาตลอดเวลาจับจ้องตามไปยังทิศทางที่หลูเสี่ยวเสี่ยววิ่งไป
ในโลกของเขา ทำไมถึงมีแต่หลูเสี่ยวเสี่ยว
หัวใจของหร่วนชิงเหยียนเจ็บปวดขึ้นอีกหนึ่งส่วน
ในโรงยิมผู้คนยังคงวิพากษ์วิจารณ์ เซ่าเอินฉือไม่สนใจ เขายกนิ้วชี้แตะเบา ๆ ที่ริมฝีปากบางของตัวเอง ปลายลิ้นเลียที่มุมปากโดยไม่รู้ตัว ในแววตาวาบประกายร้อนแรงขึ้นเล็กน้อย
กลิ่นพีชขาว ๆ
ที่แท้รสชาติของเธอก็เป็นแบบนี้นี่เอง
เซี่ยอี้ฮุยเดินเข้ามา เอาแขนพาดบ่าเขา หัวเราะอย่างเป็นต่อ "เฮ้อ เสาของเราเองก็มีวันที่ถูกสาวจู่โจมจูบด้วยเหมือนกันนะเนี่ย"
เซ่าเอินฉือขี้เกียจมองเขา พูดอย่างรังเกียจ "มือไม่อยากอยู่กับตัวแล้วหรือไง"
เซี่ยอี้ฮุยรีบชักมือกลับทันที "เฮ้ ๆ ฉันก็แค่ล้อเล่นน่า" หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วก็อดถามต่อไปอีกไม่ได้ "นี่นาย...ชอบเขาจริง ๆ เหรอ"
เซ่าเอินฉือเบี่ยงหน้าหนี ช้อนตามองเซี่ยอี้ฮุยแวบหนึ่ง น้ำเสียงเฉยชา "เพิ่งรู้หรือไง"
เซี่ยอี้ฮุย "อะไรนะ"
ไม่ใช่สิ เพื่อนมีคนที่ชอบแล้ว เขาทำไมไม่รู้เรื่องเลย
พอตั้งสติได้ เซ่าเอินฉือก็เดินไปไกลแล้ว เซี่ยอี้ฮุยรีบวิ่งตามไป "นายไปชอบเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ บอกฉันหน่อยสิใช่ไหม..."
อีกฟากหนึ่ง ตอนที่หลูเสี่ยวเสี่ยววิ่งออกจากประตูมหาวิทยาลัย สายลมพัดเข้ากลางหลัง เธอถึงรู้สึกว่าตัวเองรอดตายแล้ว
ยังไม่ทันได้พักหายใจ มือถือก็สั่นขึ้น เธอปลดล็อกหน้าจอกวาดสายตาดู เป็นข้อความที่เซ่าเอินฉือส่งมา
[จูบแรกฉันแพงมากนะ เธอต้องชดใช้]