หลูเสี่ยวเสี่ยวจ้องข้อความนั้น อ่านสามรอบ แทบจะปาโทรศัพท์ทิ้ง
จูบแรกแพงมาก?
แล้วจูบแรกที่เธอรักษามา 21 ปีไม่แพงกว่าหรือ? แล้วเมื่อกี้เธอยังอุตส่าห์ลดเกียรติเรียกเขาว่าพี่หนุ่ม ตกเย็นยังต้องเรียกเขาว่าสามีอีก
เขาได้กำไรต่างหาก เธอต่างหากที่ขาดทุนย่อยยับ!
หลูเสี่ยวเสี่ยวไม่สนแรงกดดัน สะพายกระเป๋าสีขาวน่ารักปราณีต วิ่งเหยาะๆ กลับบ้าน
บ้านเธออยู่ใกล้โรงเรียนมาก นับเป็นบ้านเขตโรงเรียน เดินไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงบ้าน
ตกเย็น หลูเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ สวมชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาว ผมยาวเป่าแห้งสยายบนไหล่ ใบหน้าขาวผุดผาดงดงามไร้ที่ติ ผิวพรรณขาวหิมะใสเปล่งประกาย
เธอเพิ่งเปิดโทรศัพท์ หน้าจอสว่างขึ้น ฟ้าทั้งฟ้าก็ถล่มลงมา
พี่ชายหลูเจียเหยี่ยนส่งข้อความมาติดๆ หกข้อความ ตั้งแต่ถามไถ่จนถึงข่มขู่ ประโยคสุดท้าย: [หลูเสี่ยวเสี่ยว อยากตายหรือไง?!]
พ่อหลูอี้เฟยมีแค่สามประโยค พุ่งตรงเข้าเรื่อง: [ใครอนุญาตให้หนูมีแฟนก่อนวัยอันควร? พรุ่งนี้มาที่ออฟฟิศพ่อสักเที่ยว]
แม่เวินจิงจิงกลับอ่อนโยนสม่ำเสมอเหมือนเดิม ส่งสติกเกอร์แอบขำ ติดกันสามข้อความ:
[แอบมีแฟนหนุ่มหล่อขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่จ๊ะ?]
[มีเวลาพาเขามาเล่นที่บ้านนะ]
[อย่าไปฟังคำขู่ของพ่อกับพี่ชาย แม่สนับสนุนให้หนูมีความรัก]
เส้นประสาทที่ตึงเครียดของหลูเสี่ยวเสี่ยวคลายลงมาก
ยังดีที่บ้านนี้คุณนายเวินเป็นใหญ่ พ่อกับพี่ชายก็แค่ปากแข็ง ขู่เธอไม่ได้หรอก
เธอตอบแค่แม่ หน้าตาเฉยไม่แดงไม่สั่น โกหกว่า: [เพิ่งเริ่มคบกัน วันหลังมีโอกาสค่อยเล่าให้ฟังนะ]
ถึงตอนนี้ ก็มีแค่ข้ออ้างนี้ถึงจะปิดพวกเขาได้ ต่อไปยังมีภารกิจน่าอายอีกมากรอเธออยู่ หวังว่าหัวใจดวงน้อย ๆ ของพวกเขาจะรับได้ ไข่มุกในฝ่ามือของบ้านพวกเขาเปลี่ยนโฉมไปแล้ว
หลูเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งส่งข้อความเสร็จ ยังไม่ทันได้ตั้งหลัก โทรศัพท์ก็สั่นอีก
เพื่อนสมัยมัธยมต้น เพื่อนสมัยมัธยมปลาย กระทั่งคนที่ไม่ติดต่อกันแปดร้อยปีก็โผล่มา ข้อความระเบิดเป็นพืด ดูท่าวิดีโอสามวินาทีนั่นจะดังไม่น้อย แพร่ออกจากโรงเรียนไปแล้ว
เธอไม่ตอบทั้งหมด เปิดแชทปักหมุดก่อน
เพื่อนสนิทเมิ่งยวนส่งมาเจ็ดข้อความ จาก [แกแอบจูบคนอื่นโดยไม่บอกฉัน] จนถึง [แกไม่สนใจฉันอีก ฉันจะไปถามเซ่าเอินฉือให้รู้เรื่องแล้วนะ] ข้อความสุดท้ายคือ: [!!! เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า? อย่าทำให้ฉันตกใจนะ]
หลูเสี่ยวเสี่ยวจนใจ โทรกลับไป
เมิ่งยวนเกิดในตระกูลใหญ่ ในสายตาคนนอกคือคุณหนูสูงศักดิ์ แต่ในสายตาเธอคือเพื่อนสนิทที่คบกันมาแปดเก้าปี สนิทเหมือนพี่น้อง
โทรศัพท์ดังห้าวินาที เสียงหวานใสดังข้างหู: "เสี่ยวเสี่ยว แกกับเซ่าเอินฉือนี่มันเรื่องอะไรกัน วิดีโอเห็นชัดเจนว่าแกเป็นฝ่ายเดินเข้าไปจูบเขาเองนะ!"
พูดพลาง เมิ่งยวนก็ทำเสียงขุ่นเคือง "ต้องเป็นตาเซ่าเอินฉือจิ้งจอกตัวผู้นั่นยั่วยวนแกแน่ ๆ วางยาสลบอะไรให้แกใช่ไหม?"
หลูเสี่ยวเสี่ยวกลับโล่งอก
ได้ ข้ออ้างเขาหามาให้เธอเสร็จสรรพ
เธอเอ่ยเสียงนุ่มคล้อยตาม: "ใช่ ๆ ๆ ถูกแกเดาถูกแล้ว เขายั่วยวนฉันเอง"
"ฉันว่าแล้ว!" เมิ่งยวนส่งเสียงฮึเบา ๆ "ไอ้เซ่าเอินฉือนั่นตั้งแต่สมัยมัธยมปลายก็ชอบส่งสายตาให้แก ตอนนั้นฉันก็ว่า ยังไงแกก็ต้องถูกเขาหลอกไป ไหนเลยจะเร็วจริงแบบนี้"
"หืม?" หลูเสี่ยวเสี่ยวลากเสียงยาว แฝงความสงสัย
ขณะเดียวกัน ตำหนักหัวชิงเจียหยวน
เซ่าเอินฉืออาบน้ำเสร็จ สวมชุดลำลองสีดำ ผิวขาวเย็นมีหยดน้ำที่ยังไม่แห้งเกาะอยู่ ผมสั้นสีดำตรงหน้าผากถูกยีอย่างลวก ๆ กลับเพิ่มความหล่อเหลาแบบเกียจคร้านไม่เกรงใจใคร
เขาเอนตัวขี้เกียจบนโซฟา ถือโทรศัพท์กำลังขอคำปรึกษา "ปัญหาจริงจัง" จากชิวปั๋วเหย่ เพื่อนสนิทที่เรียนอยู่ต่างประเทศ
เซ่าเอินฉือ: [ผู้หญิงคนหนึ่งที่เกลียดคุณมาก ๆ อยู่ดี ๆ วันหนึ่งก็จูบคุณต่อหน้าคนเยอะแยะ อาการแบบนี้ของเธอเข้าข่ายอะไร?]
ชิวปั๋วเหย่ตอบทันที: [แนะนำให้ส่งโรงพยาบาลประสาทโดยตรงเลย]
เซ่าเอินฉือ: [?]
ชิวปั๋วเหย่: [ฉันพูดจริงนะ เกลียดคุณแล้ว ยังมาเอาเปรียบคุณอีก เธอต้องสมองป่วยแน่]
เซ่าเอินฉือจ้องข้อความนี้ หรี่ตาลง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน
แล้วรีบพิมพ์ทันที: [แกนั่นแหละสมองป่วย]
ชิวปั๋วเหย่ส่งเครื่องหมายคำถามใหญ่มา จากนั้นก็ส่งข้อความมาอีก: [ที่แท้นายนี่เองที่ชอบเขาอยู่]
เซ่าเอินฉือขี้เกียจตอบ แต่ชิวปั๋วเหย่ก็ส่งต่ออีกสองข้อความ: [เพื่อน วันแรงงานนี้ฉันจะกลับประเทศแล้ว]
[ท่านปู่ขู่ฉันว่า ถ้ายังไม่ไปสะสางสัญญาหมั้นกับคุณหนูตระกูลเมิ่งให้เรียบร้อย ท่านจะส่งคนมาหักขาฉันมัดกลับประเทศ]
เซ่าเอินฉือ: [คู่หมั้นตั้งแต่เด็กของนายชื่ออะไรนะ?]
ชิวปั๋วเหย่: [เหมือนจะชื่อเมิ่งยวนนะ?]
เซ่าเอินฉือชะงักไป นึกไม่ถึงว่าคู่หมั้นของเขาเป็นเพื่อนสนิทของหลูเสี่ยวเสี่ยว
ตัดภาพกลับบ้านหลูเสี่ยวเสี่ยว
เสียงเมิ่งยวนในสายโทรศัพท์เจือความคาดหวัง: "เสี่ยวเสี่ยว ฉันรู้สึกว่าวันแรงงานนี้ เหอซีจะสารภาพรักกับฉัน ถึงตอนนั้นฉันจะให้พ่อฉันถอนหมั้นกับตระกูลชิวนั่น แกคิดว่าไง?"
ได้ยินชื่อเหอซี ดวงตาของหลูเสี่ยวเสี่ยวสั่นระริก ความทรงจำจากชาติก่อนฉายวาบในหัว
ปีสามมหาวิทยาลัย เมิ่งยวนกำลังจะหมั้นกับเหอซี แต่คืนก่อนหมั้น เหอซีถูกน้องสาวเขาวางยาแล้วมีสัมพันธ์บังคับ ดังนั้นต่อให้เมิ่งยวนยังมีใจ ก็ยอมรับปมนั้นไม่ได้ สุดท้ายเลิกรากันอย่างน่าเสียดาย
ส่วนลูกเลี้ยงของตระกูลเหอที่ปั่นป่วนงานหมั้นนั่น เหอซินอี้ ยังเป็นคู่หมั้นของเซ่าเอินฉือในชาติก่อนอีก...
ความรักและความแค้นดราม่าในวงสังคมชั้นสูง วุ่นวายราวกับโจ๊กหม้อหนึ่ง
เธอไม่อยากให้เมิ่งยวนเดินซ้ำรอยเดิม ถ้าไม่ถูกข้อผูกมัดจากภารกิจของระบบ เธอแทบอยากให้เซ่าเอินฉือเก็บเหอซินอี้หญิงสาวสติเฟื่องนั่นไปเสีย อย่ามาทำร้ายคู่รักน้อยผู้น่าสงสารของพวกเธออีกเลย
หลูเสี่ยวเสี่ยวนิ่งคิดครู่หนึ่ง แล้วอธิบายใส่ไมค์ด้วยความอดทน: "ยวนยวน อย่าเพิ่งรีบตกลงเป็นแฟน เธอยังไม่ได้เจอคู่หมั้นตั้งแต่เด็กของตัวเองใช่ไหม? รอเจอเขาก่อน แล้วค่อยคิดเรื่องถอนหมั้น"
เมิ่งยวนกำลังจะพูดต่อ จู่ ๆ หลูเสี่ยวเสี่ยวก็ถูกระบบขัดจังหวะ 037 ในหัวส่งคำสั่งตรงเวลา: [ภารกิจที่ 3: ส่งข้อความหาเซ่าเอินฉือว่า "สามีคะ คิดถึงจัง" เริ่มนับถอยหลัง 2 นาที 59 วินาที]
เธอเด้งตัวนั่งตรง ลนลานเหลือบดูเวลาที่มุมขวาบนจอ: 21:57
แย่แล้ว มัวแต่คุยกับเพื่อนสนิท เลยลืมภารกิจสำคัญเสียสนิท!
หลูเสี่ยวเสี่ยวเปิดแชทของเซ่าเอินฉืออย่างลุกลี้ลุกลน
รูปโปรไฟล์เขาเป็นลูกหมาสีขาวใส่ผ้าพันคอแดง ฉากหลังเป็นทะเลหิมะ รูปนี้ใช้ตั้งแต่ปีหนึ่งมัธยมปลาย เมื่อก่อนดูน่ารักดี หลัง ๆ ยิ่งดูยิ่งรู้สึกว่ามันขัดกับนิสัยตัวจริงเกินไป
เธอเพิ่งสังเกตว่าเซ่าเอินฉือส่งข้อความใหม่มาสองข้อความ
16:24
[จูบแรกฉันแพงนะ เธอต้องชดใช้]
16:41
[แกล้งเป็นใบ้?]
17:24
[หลูเสี่ยวเสี่ยว ไม่ตอบอีก อย่าบังคับให้ฉันฟ้องเธอข้อหาอนาจารนะ]
หลูเสี่ยวเสี่ยวอ่านแล้วมีเพียงหกจุด
037 ในหัวเร่ง: [นับถอยหลัง 48 วินาที]
ได้ฟัง เธอกัดฟันกรามแน่น พิมพ์หกคำน่าอายนั้นแรง ๆ: สามีคะ คิดถึงจัง
จะกดส่ง แต่ปลายนิ้วกลับเหมือนไม่เชื่อฟัง ลอยค้างกลางอากาศไม่กล้ากดลงไป
หลูเสี่ยวเสี่ยวเหงื่อซึมหน้าผาก หลังเกร็งแข็ง
037 เร่งอีก: [เสี่ยวเสี่ยว เหลือแค่ 15 วินาที อย่าลังเล ใจเด็ดหน่อย!]
ในใจหลูเสี่ยวเสี่ยวแทบคลั่ง กดปุ่มส่งแรง ๆ อย่างเด็ดเดี่ยว
[สามีคะ คิดถึงจัง]
ทันทีที่ข้อความส่งออกไป เธอ "ฉาด" คว่ำมือถือลงบนเตียง ใช้มือสองข้างเกยผมแสกม้าหน้ามาไว้เหนือหน้าผาก ดวงดาวในตาจับนิ่งอยู่บนเพดานสีขาวด้วยความสิ้นหวัง พึมพำกับตัวเอง:
"จบแล้ว...จบเห่แล้ว...พรุ่งนี้จะให้ฉันมีชีวิตอยู่ยังไง..."
ตอนที่ข้อความเด้งขึ้นมา เซ่าเอินฉือจ้องหน้าจอ นิ้วชะงักค้าง
เขาอ่านทบทวนหกคำนี้ซ้ำไปมา แทบไม่น่าเชื่อ สงสัยว่าวีแชทของหลูเสี่ยวเสี่ยวถูกแฮก
ร่างหนุ่มโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ปลายนิ้วเคาะเบา ๆ บนหน้าจอ หางตากดต่ำลงเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ตอบกลับ:
[เดี๋ยวเรียกพี่ เดี๋ยวเรียกสามี หลูเสี่ยวเสี่ยว เธออยากจีบฉันใช่ไหม?]
หลูเสี่ยวเสี่ยวที่ซุกตัวบิดไปมาอยู่ในผ้าห่ม ได้ยินเสียงแจ้งเตือนข้อความ หัวใจเหมือนถูกใครบีบแน่น
รู้สึกได้เลยว่าหัวใจตัวเองเต้นเกิน 120
ถ้าเป็นคนอื่นคงเป็นอาการใจสั่น แต่สำหรับเธอคือถูกกระตุ้น
หลูเสี่ยวเสี่ยวโผล่หัวออกมา ชำเลืองดูหน้าจอ คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น รู้สึกหมดคำจะพูด
ไอ้หมอนี่เมื่อไหร่จะเลิกนิสัยหลงตัวเองเสียที?
เธอกรอกตาโต้ตอบ: [ใช่ อยากจีบ ให้จีบไหม?]
ไม่นานนัก ฝ่ายตรงข้ามส่งมาสองข้อความติดกัน
[วันนี้เธอดูผิดปกติมาก]
[สมองโดนลาเตะหรือไง?]
หลูเสี่ยวเสี่ยวมองเซ่าเอินฉือในจอด้วยสายตาดูแคลน โกรธจนเขี้ยวกระตุก ด่าลอดไรฟันคำหนึ่ง: "แกทั้งบ้านนั่นแหละสมองโดนลาเตะ!"
037 โผล่มาเตือนเธอในตอนนี้: [ภารกิจพรุ่งนี้ข้อ 4: ในคาบสาธิตชีววิทยาของพ่อ ให้จับมือประสานสิบนิ้วกับเซ่าเอินฉือนานห้านาที เริ่มนับถอยหลัง 16 ชั่วโมง 14 นาที 59 วินาที]
"?!"