ณ มุมหนึ่งของสวนสนุกจิงเฉิงในเมืองหลวง หนุ่มหล่อสาวสวยคู่หนึ่งกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม
เซ่าเอินฉือคือเหยื่อผู้ถูกบังคับจูบ
แต่เขากลับรู้สึกเคลิ้มไปกับรสจูบของหญิงสาวตรงหน้าที่หายใจหอบน้อย ๆ ใบหน้าแดงระเรื่อ
โคนลิ้นถูกเธอดูดจนชา แรงดูดนี่แทบจะพรากชีวิตเขาไปครึ่งหนึ่ง
เซ่าเอินฉือยกนิ้วหัวแม่มือขึ้นเช็ดคราบชานมลูกพีชที่หลงเหลืออยู่ริมฝีปากอย่างเนิบนาบ สายตาจ้องมองเธออย่างเปิดเผยราวกับกำลังเล็งเหยื่อ
"หลูเสี่ยวเสี่ยว เธอชอบเอาเปรียบฉันนักนะ"
แม้หญิงสาวจะไม่สบตากับเขา แต่ก็รับรู้ถึงสายตาร้อนแรงนั้นได้ เธอผงะถอยไปครึ่งนิ้วโดยไม่รู้ตัว
"คราวนี้จูบแลกลิ้น แล้วคราวหน้าล่ะ?"
เด็กหนุ่มโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด น้ำเสียงกดต่ำราวกับกระซิบข้างหู เขาเก็บภาพความลนลานของเธอไว้ในสายตาอย่างไม่ปิดบัง
มือที่มีข้อนิ้วเรียวยาวจับข้อมือเธอไว้แน่น ก่อนจะเลื่อนมาแตะที่เอวและหน้าท้องของตน ดวงตาหงส์เรียวคู่นั้นยิ้มกริ่มคล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้ม น้ำเสียงเจือไปด้วยความหยอกล้อ "คราวหน้าคงต้องปลดเข็มขัดกางเกงฉันแล้วล่ะสิ ฮืม?"
ท้ายประโยคเขาเอื้อนเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย พ่วงด้วยท่าทางเรื่อยเปื่อยกะลิ้มกะเหลี่ย มันกระตุ้นปลายหูของคนฟังให้ชาและร้อนผ่าวขึ้นมา
หลูเสี่ยวเสี่ยวสะบัดมือกลับด้วยความลนลาน ทั้งโมโหทั้งอายจนผลักเขาออกไป ผงะถอยหลังไปหลายก้าว "เซ่าเอินฉือ แกลามกนะ!"
"คราวหน้ายังจะเอาเปรียบฉันอีก ฉันไม่รังเกียจที่จะไปนอนเปลือยอกคุยกันในโรงแรมหรอกนะ"
เด็กหนุ่มตรงหน้าที่สูงกว่าเธอหนึ่งหัวนั้น ต้นคอทั้งแถบแดงก่ำ แต่ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชากลับทำเป็นนิ่งสงบ ริมฝีปากยกยิ้ม แววตาส่อแววขู่
ทันใดนั้น เสียงของ 037 ก็ดังขึ้นในหัว ด้วยน้ำเสียงชอบดูความครึกครื้นไม่กลัวเรื่องใหญ่ "ขอแสดงความยินดีกับเสี่ยวเสี่ยวที่ทำภารกิจ 11 สำเร็จ"
ตอนนี้ความหน้าด้านของเธอแตกต่างจากตอนเพิ่งเกิดใหม่เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อนราวฟ้ากับเหว
เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน หลูเสี่ยวเสี่ยวตาย เธอถูกวางยาพิษตอนอายุ 21 ปี พอลืมตาอีกครั้งก็เกิดใหม่ในช่วงปิดเทอมใหญ่ปีหนึ่ง และถูกบังคับให้ผูกมัดกับระบบที่ชื่อ 037
ระบบบอกว่า เธอต้องทำภารกิจน่าอับอายจนอยากตายให้ครบ 100 อย่างกับเซ่าเอินฉือไม้เบื่อไม้เมาในสมัยมัธยม ถึงจะฟื้นคืนชีพอย่างสมบูรณ์
หลูเสี่ยวเสี่ยวปวดหัวทุกครั้งที่นึกถึงเซ่าเอินฉือ
สมัยมัธยม เขาเย็นชาจองหองไม่เห็นใครในสายตา แม้แต่ของขวัญวันเกิดที่เธอให้ก็ไม่เห็นค่า โยนให้คนอื่นไปดื้อ ๆ
ทั้งมหาวิทยาลัยจิงรู้ดีว่าพวกเขาต้องกัดกันทุกครั้งที่เจอ เมื่อวานเธอยังพูดต่อหน้าทั้งห้องว่า "ฉันคบกับสาวหลงไป่ก็ยังดีกว่ามีอะไรกับเขา"
แต่วันนี้ระบบกลับบอกเธอว่า ถ้าไม่จูบเซ่าเอินฉือ เธอจะตาย
หลูเสี่ยวเสี่ยวแทบคลั่ง
จูบกับคนที่เกลียดนี่มันต่างอะไรกับการฆ่าเธอเล่า?
เธอสงสัยอย่างหนักว่าเซ่าเอินฉือคือฆาตกรที่วางยาพิษเธอ
หลูเสี่ยวเสี่ยวนั่งอยู่ในห้องอ่านหนังสือ หรี่ตาถาม 037 อย่างคาดคั้น "เซ่าเอินฉือคือฆาตกรที่ฆ่าฉันหรือเปล่า?"
"ไม่ใช่ค่ะ ขอแจ้งโฮสต์ว่า คุณมีโอกาสยืนยันตัวฆาตกรเพียงสามครั้ง เมื่อกี้คุณเสียไปหนึ่งครั้งแล้วนะ เหลืออีก 2 ครั้ง"
"...?"
ระบบนี่ใจร้ายกับคนไม่เข้าเรื่องแบบนี้เลยเหรอ?
ยังไม่ทันที่เธอจะทำใจ 037 ก็ดังขึ้นอีกครั้ง "เสี่ยวเสี่ยว ภารกิจ 5 อย่างอัปเดตแล้ว กรุณาตรวจสอบด้วย"
ตัวอักษรสีทองแล่นปืดเข้าสมองโดยตรง นักศึกษาสาวน้อยผู้ใสซื่ออายจนแทบอยากตายตรงนั้น
ภารกิจ 1: หลังจบการแข่งบาสเกตบอล ต่อหน้าคนหมู่มาก บังคับจูบเซ่าเอินฉือ
ภารกิจ 2: พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่า "พี่จ๋า ริมฝีปากพี่หอมหวานจัง"
ภารกิจ 3: คืนนี้สี่ทุ่มตรง ส่งข้อความทางวีแชทว่า "สามีจ๋า ฉันคิดถึงคุณ"
ภารกิจ 4: ระหว่างคาบวิชาชีววิทยาที่พ่อสอน จับมือประสานนิ้วกับเขา 5 นาที
ภารกิจ 5: ส่งการ์ตูนวาบหวิวเอชให้เขา
037 ตามมาซ้ำเติมอย่างน่ารัก "สวัสดิการมือใหม่เผยเนื้อเรื่องล่วงหน้า จะลดความคาดหวังของโฮสต์ ถ้าหลีกเลี่ยงภารกิจจะถูกลบทิ้งโดยตรง"
หลูเสี่ยวเสี่ยวกดจุดกลางหว่างคิ้วตัวเองแน่น เกือบสลบไปตรงนั้น
*
การแข่งขันบาสเกตบอลชิงถ้วยจิงโจวรอบชิงชนะเลิศ ผู้คนกว่าสี่พันแห่เข้ามาในโรงยิม
การแข่งขันใกล้จะสิ้นสุด ผู้ชมบนอัฒจันทร์ไม่มีใครนั่ง พวกเขาล้วนตะโกนสุดเสียง สายตาเกือบทั้งหมดจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มในชุดบอลเบอร์ 20 สีขาวน้ำเงินคนนั้น
ภายใต้แสงแดด ผิวของเซ่าเอินฉือขาวเป็นพิเศษ ผมสั้นหนานุ่มสะบัดเป็นประกายอ่อน รูปหน้าคมลึกสามมิติ มีโครงหน้าแบบคนหล่อเข้ม แต่กลับมีแววตาเนือยชาห่างเหิน
ใต้ชุดบอลหลวมโคร่ง รูปร่างสามเหลี่ยมคว่ำของเขาเผยให้เห็นแนวเอวที่บางกระชับเมื่อกระโดดลอยตัว สาว ๆ บนอัฒจันทร์กรี๊ดไม่หยุด
เขากระโดด บาสเกตบอลโค้งเป็นวิถีสมบูรณ์ลอดห่วงลงแบบไม่ติดขอบ สามแต้ม ตึง! สนามเดือด
บริเวณเชียร์ลีดเดอร์แถวหน้า หร่วนชิงเหยียนดอกไม้งามแห่งมหาวิทยาลัยจิงยืนอยู่หัวแถว ดูกวาดสายตาเป็นพิเศษ เธอมีท่วงท่าสง่างามล้ำเลิศ เป็นกุหลาบขาวแสนสวยของมหาวิทยาลัย สายตาหวานซึ้งจับจ้องเด็กหนุ่มในสนาม นำเชียร์ลีดเดอร์ตะโกนพร้อมกัน
"เซ่าเอินฉือ! เซ่าเอินฉือ! เซ่าเอินฉือ!"
หลูเสี่ยวเสี่ยวโผล่มาตรงแถวหน้าอัฒจันทร์ตอนไหนไม่รู้ รอยยิ้มของหร่วนชิงเหยียนชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าแวบสงสัย แต่ก็ไม่ได้คิดมาก
ช่วงสุดท้ายของการแข่ง เซ่าเอินฉือถือบอลทะลวงขึ้นท่ามกลางประกบของสองคน ก่อนบอลจะหลุดมือ เสียงนกหวีดดังขึ้น บอลลอดห่วงลงแบบไม่ติดขอบ ทำแต้มชู้ตปิดเกม
98:84
ห้องเทียนจีชนะการแข่งครั้งนี้
เสียงปรบมือและกู่ร้องดังระงมทั้งสนาม เพื่อนร่วมทีมของเซ่าเอินฉือกรูเข้ามาสวมกอดฉลอง
สาว ๆ หลายคนในสนามเข้าไปห้อมล้อมยื่นน้ำให้ หลูเสี่ยวเสี่ยวเป็นครั้งแรกที่ดูมอมแมมแสนลำบาก ดันแหวกฝ่าฝูงชนมาหยุดตรงหน้าเซ่าเอินฉือ
เด็กหนุ่มจับภาพเงาร่างสีน้ำเงินที่คุ้นตานั่นได้ทันที ดวงตาลึกซึ้งล็อกเป้าหมายที่เธออย่างแน่วแน่ หนุ่ม ๆ ในสนามพากันย้ายสายตาจากหร่วนชิงเหยียนมาโฟกัสที่หลูเสี่ยวเสี่ยวรวดเดียว
เด็กสาวสวมกระโปรงเค้กสีฟ้าอ่อน ผิวเนียนขาว ใบหน้างามหมดจด คอระหงมีไฝเม็ดเล็กน่ารัก สดใสเฉิดฉันดั่งวสันต์
ผู้เล่นในสนามเหม่อจนน้ำแร่ไหลย้อยจากมุมปาก ตาค้างเป็นแถว
ในสายตาพวกเขา หลูเสี่ยวเสี่ยวสวยกว่าหร่วนชิงเหยียนดอกไม้งามของมหาวิทยาลัยมาก
ขนตาหนางอนของเซ่าเอินฉือกระดกขึ้น ดวงตาขาวดำชัดเจนมองมา กระตุกยิ้มที่มุมปาก น้ำเสียงเรื่อยเปื่อย "ได้ข่าวว่าหนูบ้าการเรียนยอมออกจากห้องสมุดแล้วเหรอ?"
ริมฝีปากของเธอเม้มเคลื่อนไหวอย่างประหม่า ไม่พูดอะไร
เขาเอียงศีรษะ หางตามีแววขบขัน ยังคงใช้น้ำเสียงกวนประสาทเหมือนเดิม "หรือว่า เธอมาดูฉันโดยเฉพาะ?"
สิ้นคำพูด รอบข้างก็เกิดเสียงหยอกล้อดังขึ้น