อากาศในห้องพลันหนักอึ้งขึ้นมาทันที
หลูเสี่ยวเสี่ยวโน้มตัวลงมือกุมท้อง สีหน้าซีดเผือด ครึ่งหนึ่งเป็นความเจ็บจริง อีกครึ่งเป็นเพราะต้องแสดงให้เซ่าเอินฉือเห็นตามภารกิจของระบบ
ไม่คิดว่าหนุ่มน้อยข้างกายจะเอาท์ขนาดนี้
เขาพลันลุกออกจากโต๊ะเรียน เดินมาหยุดตรงหน้าเธอแล้วย่อตัวลง ดวงตาคมเย็นเยียบเผยความกังวลชัดเจน “เจ็บมากไหม? ฉันซื้อแผ่นประคบร้อนไว้ เอาไปแปะก่อน”
พูดจบ เซ่าเอินฉือก็หยิบแผ่นประคบร้อนออกจากถุงส่งให้เธอ ก่อนจะหยิบยากระตุ้นมดลูกชนิดเม็ดออกมาอีกหนึ่งกล่อง เตรียมจะลุกขึ้น “เดี๋ยวฉันไปต้มน้ำร้อนให้”
พอเห็นเขาจะไป หลูเสี่ยวเสี่ยวไม่รู้ว่าความกล้าบ้าบิ่นแบบไหนที่พุ่งพรวดขึ้นมา เธอยื่นมือไปรั้งข้อมือเด็กหนุ่มไว้ กัดริมฝีปากล่าง น้ำเสียงแข็งเกร็งเล็กน้อย “เธอ...ช่วยฉันนวดให้หน่อยได้ไหม?”
เสียงเตือนของ 037 ดังขึ้นมาพอดี [ต้องพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนนะ]
เซ่าเอินฉือได้ยินก็หันข้างมา ใบหน้าด้านข้างคมชัดหล่อเหลา ขนตายาวปรกต่ำ ดวงตาสีดำสนิทกมลขึ้นแววสงสัยเล็กน้อย
หลูเสี่ยวเสี่ยวสูดหายใจเข้าลึก ๆ นึกถึงตอนทำภารกิจก่อนหน้านี้แล้วทำเสียงให้อ่อนลงอย่างตั้งใจ พูดออดอ้อน “เธอช่วยฉันนวดหน่อยได้ไหม? ฉันปวดท้องมากเลย”
เด็กหนุ่มหันมาทางเธอ ก้มตัวลงเอาหลังมือที่เย็นเฉียบแตะหน้าผากเธอเบา ๆ หางตากระตุกเล็กน้อย กระทั่งทำปากย่นย่นอย่างไม่ใส่ใจ “ก็ไม่ร้อนนี้น่า เธอเป็นอะไรไป ถึงประจำเดือนแล้วทำไมสมองก็ฝ่อไปด้วย?”
สัมผัสเย็นเฉียบของปลายนิ้วผ่านผิวเนื้อ หลูเสี่ยวเสี่ยวใจสั่นวูบ แต่ก็ถูกประโยคนั้นของเขาทำเอาอึ้งจนพูดไม่ออกในทันที
เธอรีบทำหน้าตาสมเพชเวทนาขึ้นมาทันที “ฉันปกติปวดท้องประจำเดือนทีไรก็แม่ช่วยนวดให้ แต่แม่เธอวันนี้ไปทำงาน ไม่ได้อยู่บ้าน”