เสียงฝนนอกหน้าต่างดังมาก ราวกับรู้ว่าหลูเสี่ยวเสี่ยวกำลังเศร้า จึงร้องไห้ไปกับเธอ
สิ่งที่เศร้าที่สุดในโลกคือมีดแห่งสายใยครอบครัว หลูเสี่ยวเสี่ยวผู้เข้มแข็งไม่เคยย่อท้อ จุดอ่อนที่สุดในใจของเธอคือคุณนายเวินผู้เป็นแม่
คิดถึงชาติก่อนที่ตัวเองถูกวางยาพิษจนเสียชีวิต คุณนายเวินเสียใจจนเกือบตาบอด หัวใจของเธอเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด
หลูเสี่ยวเสี่ยวดวงตาแดงก่ำ นิ้วกำผ้าปูที่นอน เล็บจิกเข้าไปในเนื้อผ้า เธอมองจุดหนึ่งบนเพดาน สายตาเหม่อลอย แต่แววตาดุดัน
เธอต้องจับฆาตกรที่วางยาพิษเธอให้ได้!
เมื่อน้ำตาหยุดไหลในที่สุด หลูเสี่ยวเสี่ยวก็พบว่าสายถูกวางลงแล้ว
หน้าจอค้างอยู่ที่หน้ารายการสายเรียกเข้า ใต้ชื่อชิวปั๋วเหย่คือเวลาสายหนึ่งชุด
เธอมองแวบหนึ่ง วางโทรศัพท์ลง แล้วเดินเข้าห้องน้ำล้างหน้า น้ำเย็นกระทบใบหน้า เม็ดน้ำไหลตามคางหยดลงบนอ่าง
เธอพิงอ่างยืนตัวตรง มองตัวเองในกระจก ดวงตาบวมแดงจาการร้องไห้ ดูน่าสงสาร
เวลานี้เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น หลูเสี่ยวเสี่ยวก้มมองหน้าจอ ผู้โทรคือเซ่าเอินฉือ
เธอหยิบโทรศัพท์เดินกลับห้อง รับสายเสียงยังแหบและมีเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย: "ว่า?"
เสียงของเขาดังมาจากปลายสาย ปนกับเสียงลม เหมือนยืนอยู่ข้างนอก: "ลงมาข้างล่าง มีของขวัญจะให้"
หลูเสี่ยวเสี่ยวถือโทรศัพท์ นิ่งไปครู่หนึ่ง เธอหันมองนอกหน้าต่าง ฝนยังไม่หยุด
ดึกขนาดนี้ เขามาที่นี่ทำไม
เธอสวมเสื้อคลุมตัวหนึ่ง ถือโทรศัพท์เดินลงไปข้างล่าง
เมื่อเดินถึงประตูตึก ก้าวเท้าเธอหยุดชะงัก