ชิวปั๋วเหย่คิดว่าตัวเองหูฝาดไป เดินตามพวกเขาออกมาจากร้านกาแฟ
หลูเสี่ยวเสี่ยวจับมือเมิ่งยวนไว้ น้ำเสียงแฝงการลองเชิงเล็กน้อย: "ยวนยวน เราไม่ได้ไปคาราโอเกะนานแล้วนะ ไปร้องเพลงคลายเครียดกันดีไหม?"
เซ่าเอินฉือยืนอยู่ข้างเธอ ไม่แสดงท่าที หลับตาลงเหมือนรอให้เธอตัดสินใจก่อน
แต่ฝีเท้าของชิวปั๋วเหย่หยุดชะงักลง สายตาจับจ้องไปที่เมิ่งยวน รอปฏิกิริยาของเธอ
"เสี่ยวเสี่ยว เมื่อก่อนเธอไม่ชอบคาราโอเกะไม่ใช่เหรอ?" เมิ่งยวนถาม
เมื่อก่อนตอนเมิ่งยวนไปสังสรรค์กับคนอื่น มักจะชวนหลูเสี่ยวเสี่ยวไปด้วย แต่เธอก็มักจะใช้การเรียนเป็นข้ออ้างปฏิเสธเสมอ เมิ่งยวนจำเรื่องนี้ได้ ดังนั้นตอนที่ถาม น้ำเสียงจึงแฝงความแปลกใจเล็กน้อย
มุมปากของหลูเสี่ยวเสี่ยวเผยรอยยิ้มบางๆ ราวกับว่าเธอเองก็รู้สึกว่าเหตุผลนี้ฟังดูไม่ค่อยเข้าท่า: "เธออารมณ์ไม่ดีนี่นา ร้องเพลงยังไงก็ดีกว่ามานั่งห่อเหี่ยวอยู่คนเดียว"
เมิ่งยวนกอดแขนเธอแน่น ใบหน้าผ่อนคลาย: "งั้นเราไปด้วยกันเถอะ"
เมื่อชิวปั๋วเหย่ได้ยินคำว่า "ไปด้วยกัน" ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายเล็กน้อย เขาก้าวขึ้นไปหนึ่งก้าว รับคำต่ออย่างเป็นธรรมชาติ: "ไปที่เฉาหวี่เถอะ บรรยากาศและการบริการดีหมด ฉันขับรถให้"
เมิ่งยวนหันหน้ามองเขา เสียงเย็นลง: "ฉันบอกให้เธอไปด้วยหรือไง?"
ในช่วงที่ทั้งคู่กำลังเผชิญหน้ากัน หลูเสี่ยวเสี่ยวก็เงยหน้าขึ้นอย่างไม่ให้ใครสังเกต สบตากับเซ่าเอินฉือที่อยู่ข้างกาย เธอขยิบตาให้เขาผ่านทางเมิ่งยวน ราวกับจะพูดว่า: เธอจะไปด้วยกันใช่ไหม?
เซ่าเอินฉือหลับตาลง ดวงตาหงส์ที่งดงามคู่นั้นจ้องมองเธอลึกๆ ไม่พูดอะไร แต่ถือเป็นการยอมรับจะไปเป็นเพื่อน
ชิวปั๋วเหย่เอามือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋าอย่างสบายๆ สายตากวาดผ่านใบหน้าของหลูเสี่ยวเสี่ยว น้ำเสียงไม่แยแส: "ฉันไม่ได้ไปเพราะเธอ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเพื่อนของเธอ"