ในห้องคาราโอเกะกว้างใหญ่ แสงสีสลัวละลานตา บนโต๊ะกาแฟยาวมีจานผลไม้สวยงาม ขนมหวาน และเครื่องดื่มเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ แสงไฟสะท้อนบนภาชนะแก้วเป็นประกายระยิบระยับ
หลูเสี่ยวเสี่ยวนั่งอยู่ระหว่างเมิ่งยวนกับเซ่าเอินฉือ ส่วนอีกฝั่งของเมิ่งยวนคือชิวปั๋วเหย่
เมิ่งยวนถือไมค์ในมือ แต่สายตากลับเหลือบมองด้านข้างตลอดเวลา ชิวปั๋วเหย่กำลังหยิบเครื่องดื่มชาดำร้อยปีที่เธอชอบส่งให้เธอ อย่างเอาใจจนเหมือนกลัวว่าเธอจะเอื้อมไม่ถึง
เมิ่งยวนเห็นแล้วปวดหัว จึงลดเสียงลงกระซิบใกล้หลูเสี่ยวเสี่ยว: "เมื่อกี้เขาพูดอะไรกับเธอกันแน่ ทำไมเธอถึงยอมพาเขามาด้วยล่ะ?"
หลูเสี่ยวเสี่ยวกระตุกมุมปากเล็กน้อย: "พูดไปก็ยืดยาว ต่อไปคงเห็นเขาโผล่มาตรงหน้าเราบ่อยๆ แหละ"
เธอพูดพลางสายตากวาดไปที่เวลานับถอยหลังภารกิจบนหัวกลมๆ ของ037 แล้วรู้สึกหายใจไม่ออกขึ้นมา
จู่ๆ ชิวปั๋วเหย่วางแก้วลงบนโต๊ะ แล้วเดินตรงไปที่เครื่องร้องเพลง กดเลือกเพลงภาษาอังกฤษจังหวะช้าๆ อบอุ่นชื่อ "luxurious"
เมื่อดนตรีเริ่มขึ้น เมิ่งยวนก็ทำหน้าบึ้งทันที: "ชิวปั๋วเหย่ เธอเลือกเพลงอะไรกัน เซ็กซี่เชียว"
ชิวปั๋วเหย่ยืนอยู่กลางแสงสี ใบหน้าด้านข้างถูกแสงไฟสีสันตัดเป็นเส้นแบ่งระหว่างสว่างและมืด เขาหันกลับมามองเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย: "เดี๋ยวเธอก็รู้ เพื่อนสาวสุดที่รักของเธอจะต้องขอบใจฉัน"
พูดจบ เขาก็นั่งลงข้างๆ เมิ่งยวน แขนที่แข็งแรงกระชับโอบเอวเธอ พาเธอนั่งลงบนตักของเขาอย่างง่ายดาย เมิ่งยวนตัวเกร็งไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันได้ดิ้นรน ชิวปั๋วเหย่ก็กอดเธอไว้ในอ้อมแขนจนขยับไม่ได้ เสียงแหบห้าวพูดอย่างเกียจคร้าน: "อย่าขยับสิ ฟังเพลงดีๆ"