“ช่วงนี้แกผิดปกติไปมาก” เซ่าเอินฉือหรี่ตาหยาดเยิ้มมองชิวปั๋วเหย่ขึ้นลง
ชิวปั๋วเหย่เลิกคิ้ว ท่าทางเกียจคร้านเอนหลังพิงพนัก และวางหลังมือบนพนักเก้าอี้อย่างสบายๆ “หรือว่าแกเพิ่งรู้ว่าพี่เท่ขึ้นอีกขั้น เลยทำให้แก inferior ขึ้นมาล่ะ?”
“………” เซ่าเอินฉือไม่ตอบ วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ สายตามองข้ามชิวปั๋วเหย่ไปยังหลูเสี่ยวเสี่ยวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แสงไฟส่องมาจากด้านหลังเธอ เธอกำลังก้มหน้าคุยกับเมิ่งยวน ใบหน้าด้านข้างของเธอเรืองแสงอบอุ่นท่ามกลางแสงไฟ
เมื่อเขาหันกลับมา เสียงของเขาก็เย็นลงเล็กน้อย พูดอย่างไม่ใส่ใจ “ด้วยนิสัยแบบแก ต่อให้เธอให้เวลาแกสามเดือน แกก็อาจจะไม่ได้เธอมาแน่นอน”
ชิวปั๋วเหย่ได้ยินแล้วไม่โกรธ กลับยิ้มมุมปาก เขามองใบหน้าด้านข้างที่เย็นชาของเซ่าเอินฉือ แล้วจู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าชาติก่อนคนคนนี้แอบรักหลูเสี่ยวเสี่ยวมาถึงแปดปี แต่เธอก็ไม่รู้จนกระทั่งตายว่าเขาชอบเธอ
ชิวปั๋วเหย่ใช้ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้ม พูดอย่างไม่ใส่ใจ “อย่างน้อยฉันก็ดีกว่าแก ฉันเคยแต่งงานและเคยนอนกับเธอ ส่วนแกยังไม่ได้จับมือเธอเลยด้วยซ้ำ”
นิ้วที่เซ่าเอินฉือกำแก้วไวน์อยู่ขมวดแน่นขึ้นเล็กน้อย เขาเหลือบตามองอีกฝ่าย ราวกับไม่เข้าใจ “แกพูดอะไร?”
ชิวปั๋วเหย่อ้าปากจะพูด แต่จู่ๆ 037 ก็ลอยขึ้นมาจากหลังกระดาษทิชชู่บนโต๊ะ บินมาหาเขา ชูนิ้วสั้นๆ ชี้หน้าเขา พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ตอนนี้เสี่ยวเสี่ยวต้องทำภารกิจให้ครบ 70 อย่างขึ้นไปก่อนถึงจะสารภาพได้ หากฝ่าฝืนจะถูกลงโทษด้วยไฟฟ้า”
หลูเสี่ยวเสี่ยวที่กำลังคุยกับเมิ่งยวนอยู่ เห็นเงาตุ๊กตาหมีน้อยนุ่มๆ ลอยอยู่ข้างๆ ก็รีบเงยหน้าขึ้น เธอเห็น 037 กำลังพูดกับชิวปั๋วเหย่อยู่ และสีหน้าของชิวปั๋วเหย่เปลี่ยนจากเกียจคร้านเป็นจริงจังภายในสองวินาที