เซ่าเอินฉือดูวิดีโอที่สองที่หร่วนชิงเหยียนส่งมา นิ้วหัวแม่มือกดลงบนหน้าจอ สีหน้าแย่มาก
ในกล้อง สาวน้อยสวมชุดเดรสตาข่ายสีเขียวมิ้นต์ ใบหน้ารูปไข่ขาวผ่องสดใส มุมปากมีลักยิ้มจาง ๆ เธอเงยหน้ามองหนุ่มที่สวมเสื้อยืดสีดำตรงหน้า ดวงตาดั่งดาวกระจ่าง ยกสามนิ้วขึ้นกล่าวว่า “ฉันสาบาน ครั้งนี้มีแค่เราสองคน”
หานซือยู่คิ้วหล้าดูหยิ่งยโส ก้มหน้ามองเธอยิ้ม ๆ พูดว่า “ได้ พรุ่งนี้เที่ยงวัน ฉันไปรับเธอที่โรงเรียน”
เฮ่อจี้หรันเดินมาจากด้านหลัง พูดขึ้นว่า “น้องเสี่ยวเสี่ยว งั้นฉันล่ะ?”
หลูเสี่ยวเสี่ยวยิ้มให้หานซือยู่เสร็จ แล้วหันไปมองเฮ่อจี้หรันยิ้ม ๆ พูดว่า “มะรืนนี้เที่ยงฉันเลี้ยงข้าวเธอ ฉันมีโจทย์แคลคูลัสอีกหลายข้อที่ทำไม่ได้ อยากขอคำปรึกษา”
เสียงของหานซือยู่ดังแทรกจากนอกจอขึ้นมาอีกว่า “หลูเสี่ยวเสี่ยว เธอไม่กลัวว่าเซ่าเอินฉือกลับประเทศมาแล้วจะหึงหรอกเหรอ?”
เธอตอบเร็วมาก: “ไม่เป็นไร ถ้าเขาหึง ฉันก็เปลี่ยนคนใหม่ คนต่อไปน่ารักกว่า”
วิดีโอจบลงตรงนี้
เซ่าเอินฉือวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แนวกรามตึงเป็นเส้นไหม ข้อนิ้วกำกรอบโลหะ เส้นเลือดที่หลังมือปูดขึ้นมา ข้อนิ้วซีดขาว ราวกับจะบีบโทรศัพท์ให้แตกละเอียดในวินาทีถัดไป
เขานั่งอยู่บนโซฟา ตัวเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย ปอยผมด้านหน้าหล่นลงมาบดบังแนวคิ้ว ทั้งตัวแผ่ความรู้สึกหม่นหมองออกมา
ฉวยโอกาสที่เขาไปแข่งที่ต่างประเทศ คิดจะมาแย่งของรักของเขา ช่างเลวทรามจริง ๆ
เซ่าเอินฉือลูบฟิล์มกันรอยซ้ำไปมา สายตามองไปที่ภาพพื้นหลังบนหน้าจอซึ่งเป็นรอยยิ้มสดใสของสาวน้อย แล้วเลื่อนสายตาลงไปจับที่ริมฝีปากสีชมพูฉ่ำนุ่มของเธอ ขนตาหนาแน่นสั่นไหวเบา ๆ พึมพำเสียงแผ่ว: “หลูเสี่ยวเสี่ยว รอฉันกลับประเทศไปจัดการเธอก่อนเถอะ”
อยากจะเปลี่ยนเขาไปอีกคน อย่างนั้นทั้งชาตินี้ก็ไม่มีทาง
สองทุ่มของคืนนั้น หลูเสี่ยวเสี่ยวถูก 037 เร่งให้ส่งข้อความ