หลูเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งเดินเข้าประตูหมู่บ้าน เสียงเครื่องยนต์ของรถสองคันด้านหลังก็เกือบจะดังขึ้นพร้อมกัน
ซูเปอร์คาร์สีแดงของหานซือยู่จอดนิ่งเป็นคันแรก กระจกลดลงเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่สะกดสายตายิ่งนัก สันจมูกสูงส่ง แสงไฟถนนทอดเงาลงบนใบหน้าด้านข้างเป็นเส้นโค้งที่สมบูรณ์แบบ
เขาวางแขนข้างหนึ่งบนขอบหน้าต่าง เอียงหน้ามองเธอ มุมปากเผยรอยยิ้มขี้เกียจเล็กน้อย: “เธอหนีอะไรล่ะ? ฉันไม่เหมือนเซ่าเอินฉือที่จะกินเธอซะหน่อย”
เพื่อภารกิจต่อไป เธอพยายามทำให้น้ำเสียงของตัวเองฟังดูอ่อนโยน: “ฉันถึงบ้านแล้ว พรุ่งนี้ยังมีเรียนเช้า ฉันเทียบกับพวกคุณหนู ๆ ไม่ได้ ถ้ามีโอกาสฉันจะเลี้ยงข้าวคุณนะ”
หานซือยู่ผลักประตูรถออก ก้าวขายาว ๆ เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ก้มหน้าลงเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่ทอดเงาคลุมเธอไว้ใต้แสงไฟถนน: “หลูเสี่ยวเสี่ยว เมื่อวานเธอก็พูดแบบนี้ แล้วผลปรากฏว่าเรียกผู้ชายมาสี่คนนั่งดูหนังกับเธอ คราวหน้าเลี้ยงข้าว เธอจะเรียกมาอีกสี่ห้าคนไหม?”
หลูเสี่ยวเสี่ยวยกสามนิ้วขึ้น สายตาจริงจัง: “ฉันสาบาน คราวนี้มีแค่เราสองคน”
ดวงตาสีดำของหานซือยู่จ้องเธอ รอยยิ้มในแววตาค่อย ๆ ลึกขึ้น: “ได้ พรุ่งนี้เที่ยง ฉันไปรับเธอที่โรงเรียน”
เธอพยักหน้าแรง ๆ ขณะที่เฮ่อจี้หรันเดินเข้ามาหลังจากจอดรถเสร็จ ได้ยินดังนั้นคิ้วก็ขมวดเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น: “รุ่นน้องเสี่ยวเสี่ยว แล้วฉันล่ะ?”
หลูเสี่ยวเสี่ยวหันไปมองเขา ดวงตากลมใสเป็นประกายระยิบระยับพร้อมรอยยิ้ม: “วันมะรืนเที่ยงฉันเลี้ยงข้าวคุณ ฉันยังมีโจทย์คณิตศาสตร์ชั้นสูงอีกหลายข้อที่ทำไม่ได้ อยากขอคำแนะนำจากคุณ”
เฮ่อจี้หรันยืนใต้แสงไฟถนน ยังไม่ทันได้ตอบ ก็ถูกหานซือยู่แย่งพูดไปก่อน
เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างดูถูก นิ้วเรียวยาวเคาะขอบประตูรถเบา ๆ สองที: “หลูเสี่ยวเสี่ยว เธอไม่กลัวว่าหรือว่าเซ่าเอินฉือกลับมาจะหึงเอาเหรอ?”