หลูเสี่ยวเสี่ยวขยับริมฝีปากสีชมพู อยากจะโต้แย้งคำพูดของเขา แต่คิดถึงภารกิจได้ จึงจำใจพยักหน้าตามคำพูดเขา: "จริงด้วย ฉันมั่นคงไม่ได้เท่าคุณ ต่อไปฉันจะคิดใหม่ เรื่องไม่มีอะไรแล้ว คุณไปก่อนได้"
หลังจากส่งหานซือยู่กลับไปแล้ว เธอหันหลังเดินกลับ พลางคิดในใจว่าจะง้อเขายังไงดี
เธอเดินมาถึงหน้าประตูห้องพักคนไข้ มือเพิ่งจะจับลูกบิด ออกแรงหมุน ประตูก็ไม่ขยับเลยแม้นิดเดียว
ประตูถูกล็อกจากด้านในแล้ว
หลูเสี่ยวเสี่ยวตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วยกมือขึ้นกุมขมับ ถอนหายใจอย่างปวดหัว: "เซ่าเอินฉือ เปิดประตูให้ฉันเข้าไปได้แล้ว ได้ไหม?"
ในห้องเงียบสนิท
เธอรออยู่สองสามวินาที ไม่มีการตอบสนองใดๆ
หลูเสี่ยวเสี่ยวจนใจ เดินวนอยู่กับที่หนึ่งรอบ แล้วเขย่งเท้ามองผ่านช่องประตู แต่ก็มองไม่เห็นอะไรเลย
การง้อเด็กสามขวบเธอทำได้ แต่การง้อผู้ชายที่ใกล้จะอายุสิบเก้าปีและกำลังโมโห เธอไม่มีประสบการณ์จริงๆ
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจเอาหน้าลงไปแนบกับบานประตู เอาหูแนบฟังเสียงด้านใน แล้วก็คิดใช้กลยุทธ์ยั่วให้โมโห: "ถ้าเธอยังขังฉันไว้ข้างนอกแบบนี้ ฉันจะไปกินข้าวกับหานซือยู่นะ ตอนนี้เขาคงยังเดินออกจากโรงพยาบาลไม่พ้น..."
ประตูถูกดึงเปิดออกจากด้านในทันที
หลูเสี่ยวเสี่ยวเสียหลักทั้งตัว ทรุดไปข้างหน้า หน้าผากชนเข้ากับอกอันอบอุ่น ปลายจมูกถูกกลิ่นมิ้นต์และดอกโสนที่คุ้นเคยโอบล้อมทันที
หัวของเธออื้ออยู่สองสามที กว่าจะตั้งหลักได้
เซ่าเอินฉือก้มมองเธอ ริมฝีปากบางเม้มแน่น ไม่พูดอะไร
แววตาของเขาลึกล้ำ ความหึงและความขุ่นเคืองที่กดทับอยู่ก้นบึ้ง ถูกเขาควบคุมไว้ภายใต้ภายนอกที่เย็นชา
หลูเสี่ยวเสี่ยวถอยออกจากอ้อมกอดเขาอย่างเงียบๆ ครึ่งก้าว แล้วหันไปปิดประตู จากนั้นก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง
เธอมองสีหน้าของเขา แล้วนิ้วมือก็ขดงอเล็กน้อย ใจรู้สึกผิดเล็กน้อย
นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเขาโกรธขนาดนี้
เสียงของ037ดังขึ้นในหัวเธอทันที: [เขาหึงเธออยู่นะเสี่ยวเสี่ยว!]