คนอื่นๆ ในห้องถูกแรงกดดันจนไม่กล้าส่งเสียง
“สามปีก่อน เธอแอบไปหาเฟยเสี่ยวเสี่ยวใช่ไหม”
ภายใต้แสงไฟระยิบระยับ เซ่าเอินฉือใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา สายตาจับจ้องไปที่หลูเสี่ยวเสี่ยว แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นอย่างหนัก
เซิ่งเซิ่งตกใจกลัว ขมับเต้นตุบๆ ฝืนทนพูดโกหก: “ไม่มีนะ ฉันจะไปหาเธอได้ยังไง ฉันไม่รู้จัก...”
“เซิ่งเซิ่ง อย่าบังคับให้ฉันลงมือ!”
เซ่าเอินฉือหมดความอดทน คว้าขวดเบียร์บนโต๊ะปามันลงพื้นอย่างแรง เศษแก้วกระเด็น ห้องมีคนขี้ขลาดหลายคนร้องตกใจ เสียงดังไปถึงห้องข้างๆ
ห้องข้างๆ มีคุณหนูไฮโซคนหนึ่งสีหน้าไม่พอใจ: “ไอ้เวรใครวะ กล้าทำของพังอีก เราว่าบาร์นี้เป็นของบ้านมันหรือไง”
หานซือยู่เอนกายพิงโซฟาอย่างเกียจคร้าน ได้ยินเสียงดังก็ยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา: “ทนไม่ไหวก็ไปหาพวกมันเลย อย่ามากวนฉันที่นี่”
คุณหนูคนนั้นที่อยากพูดก็รีบหุบปากทันที
ส่วนในห้องนี้ เซิ่งเซิ่งหดตัวอยู่หลังโซฟา หน้าซีดเผือด: “พี่ ฉันไม่ได้ไปหาเธอจริงๆ พี่เชื่อเธอไม่เชื่อฉันเหรอ ฉันเป็นน้องสาวพี่นะ...”
“ฉันไม่มีน้องสาวแบบเธอ” เซ่าเอินฉือจ้องเธอ สีหน้าดุดัน “ฉันให้คนไปดึงกล้องวงจรปิดสมัยนั้นมาแล้ว ถ้าเธอไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร ถ้าฉันรู้ว่าเธอทำอะไรกับเธอ เธอก็ไม่ต้องเรียนต่อแล้ว ไปอยู่ในสถานพินิจไปตลอดชีวิตเถอะ”