ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว แต่หลูเสี่ยวเสี่ยวไม่รู้ว่าทำไม เธอกลับรู้สึกไม่อยากจะลงจากหลังของเขาสักเท่าไร
หูของเธอแนบกับต้นคอของเขา ได้ยินเสียงหายใจที่แผ่วเบาเป็นจังหวะ ในใจก็เกิดความรู้สึกผิดเล็กน้อยขึ้นมาทันใด
เธอรู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัวเกินไป ภารกิจที่ 21 ผ่านไปแล้ว แต่เธอยังหน้ามึนตืดอิดออดอยู่บนหลังเขา ไม่ยอมลงมา
หลูเสี่ยวเสี่ยวเอ๋ย เธอเริ่มเยิ่นเย้อแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
นิ่งคิดอยู่นาน เธอจึงเอ่ยปากว่า “เซ่าเอินฉือ เธอปล่อยฉันลงเถอะ ถ้าเพื่อนคนอื่นเห็นเข้า พวกเขาก็จะพูดกันไปทั่วอีก”
เซ่าเอินฉือไม่ได้ปล่อยมือ แถมยังไม่แม้แต่จะชะลอฝีเท้า
เขาอุ้มเธอข้ามไฟแดง มุ่งหน้าไปอีกฝั่งของถนน ก้าวเดินมั่นคง
คนทำงานสองสามคนเดินผ่านไปมา สายตาพวกเขาจับจ้องมาที่ทั้งคู่ มุมปากเผยรอยยิ้มที่ไม่ได้ตั้งใจ เหมือนกำลังคิดว่า ช่างเป็นวัยหนุ่มสาวที่ดีจริง ๆ นี่แหละคือหน้าตาของวัยเยาว์
“คนตรงย่อมไม่กลัวเงาเฉียง” เซ่าเอินฉือพูดเสียงเรียบ “ปล่อยให้พวกเขาพูดไปเถอะ”
ดีเสียอีกที่ทั้งโรงเรียนจะได้รู้
และดีที่สุดถ้าให้เฮ่อจี้หรันได้ยิน จะได้รู้จักที่ต่ำที่สูง ถอยห่างจากเธอไปให้ไกล ๆ…
หลูเสี่ยวเสี่ยวทำได้เพียงปรายตามองลงต่ำอย่างจนใจ ที่จริงเธอแค่อยากให้เขาไม่ต้องเหนื่อยนัก ถึงได้หาข้ออ้างขึ้นมา แต่เขากลับไม่ยอมโดนหลอกง่าย ๆ
ช่างเถอะ ถ้าเขายินดีจะแบกก็แบกไป ยังไงก็ไม่ใช่เธอที่เหนื่อย
เธอปรับท่าให้นั่งสบายขึ้น คางวางบนไหล่เขา ฉวยจังหวะที่เขาอารมณ์ดี เริ่มสอบถามความคืบหน้าของภารกิจที่ 22: “วันนี้เธอมีเรียนวิชาอะไรบ้าง?”
“เช้านี้ก็ทฤษฎีการคำนวณกับพื้นฐานคณิตศาสตร์สำหรับแมชชีนเลิร์นนิง บ่ายมีแค่วิชาเดียว โครงสร้างข้อมูลและอัลกอริทึม” เซ่าเอินฉือตอบอย่างตั้งใจ ไม่ทันสังเกตแอ่งน้ำข้างหน้า น้ำโคลนกระเด็นขึ้นมา เปื้อนรองเท้าผ้าใบเอเจคู่ใหม่ราคาห้าหมื่นกว่าหยวนของเขา