คืนนั้นเป็นคืนที่เซ่าเอินฉือผ่านมันไปอย่างยากลำบากที่สุด
เขาปล่อยเตียงให้หลูเสี่ยวเสี่ยว ส่วนตัวเองขดตัวอยู่บนโซฟานุ่มๆ สองคนห่างกันเพียงแสงจันทร์ในห้อง ต่างคนต่างจ้องเพดาน ไม่มีใครหลับได้จริงๆ
ผ้าม่านปิดเพียงครึ่งเดียว แสงจันทร์สีเงินลอดผ่านช่องว่างเข้ามา ทอดเป็นแนวแสงบางๆ บนพื้น
หลูเสี่ยวเสี่ยวสวมชุดนอนแขนยาวขายาว ห่มผ้าห่มมิดชิด มือทั้งสองกำขอบผ้าไว้แน่น จ้องเพดานเหม่อลอย ในสมองมีแต่ประโยคนั้นวนไปมา
ทำไมเธอถึงถามคำถามโง่ๆ อย่าง “ถ้าไม่ได้มีเซ็กส์จะตาย” ออกไปได้นะ?
037 จะเหี้ยมเกรียมแค่ไหนก็ไม่มีทางปล่อยภารกิจแบบ 18+ ให้เธอหรอก
เธอคงเป็นคนที่กินยาพิษจนสมองพังมาตั้งแต่ชาติก่อนแน่ๆ
ในห้องเงียบสงัดจนน่าขนลุก เงียบจนเธอได้ยินจังหวะลมหายใจของตัวเอง และยังนับได้ว่าเสียงลมที่พัดผ่านใบไม้นอกหน้าต่างมีกี่ครั้ง
หลูเสี่ยวเสี่ยวหันข้างฟังเสียงจากทางโซฟา เซ่าเอินฉือหลับเงียบมาก ไม่มีเสียงกรน แทบไม่ได้ยินแม้แต่เสียงพลิกตัว
ผ่านไปอีกสิบนาที เธอก็ยังนอนไม่หลับ จึงลุกขึ้นนั่งอย่างเงียบๆ แล้วลองเรียกสามครั้ง:“เซ่าเอินฉือ? เซ่าเอินฉือ? เซ่าเอินฉือ?”
คนบนโซฟาไม่ตอบ
เซ่าเอินฉือไม่ได้อาบน้ำด้วยซ้ำ ยังใส่ชุดตอนกลางวันอยู่เลย
อย่าถามว่าทำไมไม่อาบ เขากลัวว่าเธอจะทำอะไรเกินเลยตอนกลางคืนจริงๆ ถ้าอาบน้ำแล้วกลับรับมือไม่ทันเอาได้
ตอนนี้ชายหนุ่มหลับตาลง หายใจเบาและสม่ำเสมอ แกล้งทำเป็นหลับ
หลูเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้ยินเสียงตอบ ก็กล้าขึ้นอีกนิด
เธอเดินเท้าเปล่าลงพื้น ตามแสงจันทร์นอกหน้าต่าง ย่องไปยืนตรงหน้าเขาอย่างเงียบๆ
แสงจันทร์ตกลงบนใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มพอดี ใบหน้าที่คมชัดของเขาถูกแสงสีเงินเย็นฉ่ำส่องให้เป็นประกาย ขนตายาวเรียงตัวทอดเงาบางๆ ใต้เปลือกตา