ผู้คนรอบข้างพากันซุบซิบ เซ่าเอินฉือหน้าแดงเป็นครั้งแรก รู้สึกอับอายสุดขีด
แต่ครั้งนี้เธอเป็นฝ่ายรุก เขาไม่ได้ผลักออก เพียงแต่ยอมให้เธอจูบอย่างเป็นฝ่ายรับ ทนรับสายตาผู้คนที่ผ่านไปมาอย่างอับอาย แต่ก็ไม่อยากให้จูบนี้จบลง
เขาถอนหายใจในใจ: จะมีที่ไหนให้กอดจูบกันตอนคนน้อยๆ บ้างไหม?
ฝีเท้าหลูเจียเหยี่ยนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เหลืออีกแค่สองก้าวก็จะถึงตัว แต่หลูเสี่ยวเสี่ยวก็ยังไม่ได้รับเสียงแจ้งเตือนจากระบบ เธอเร่งเร้าในใจอย่างบ้าคลั่ง: "037! เสร็จยัง! พี่ชายฉันกำลังจะเข้ามาแล้ว!"
037 ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสบายๆ จนน่าหมั่นไส้: [อดทนอีก 23 วินาที ทำต่อไป อย่าหยุด]
หลูเสี่ยวเสี่ยว: "..."
เธอสัมผัสได้ชัดว่าร่างของชายหนุ่มเกร็งขึ้น เซ่าเอินฉือได้ยินเสียงฝีเท้าเช่นกัน คิดจะหลบโดยสัญชาตญาณ แต่กลับถูกเธอคว้าหลังคอไว้ จูบหนักขึ้นกว่าเดิม
รอบข้างมีคนล้อมวงกันเป็นวงกว้างแล้ว
บางคนแกะเมล็ดทานตะวัน บางคนยกมือถือขึ้นมา บางคนเริ่มลงสตอรี่
ถ้าไม่ใช่เพราะใบหน้าดำทะมึนของหลูเจียเหยี่ยนที่โผล่เข้ามาในภาพ ฉากนี้แทบจะเหมือนกำลังถ่ายซีรีส์วาย
"หลูเสี่ยวเสี่ยว!" หลูเจียเหยี่ยนกำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "แกยังไม่ปล่อยอีกเหรอ ไม่เคยจูบผู้ชายมาก่อนหรือไง?!"
ทันทีที่เขาพูดจบ เสียงของ 037 ก็ดังขึ้นในที่สุด: [ยินดีด้วย เสี่ยวเสี่ยวทำภารกิจที่ 14 สำเร็จ]
หลูเสี่ยวเสี่ยวปล่อยมือออกราวกับถูกดีดตัว ถอยหลังหนึ่งก้าว วินาทีที่ริมฝีปากแยกจากกัน รู้สึกเหมือนจูบกันมาเป็นสามชั่วโมง