เวลาหกโมงเช้าตรู่ ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มมีแสงริบหรี่ หมอกบาง ๆ ปกคลุมหมู่บ้าน
หลูเสี่ยวเสี่ยวไม่ทันได้กินข้าวเช้า รีบวิ่งมาที่ประตูเหนือของหมู่บ้าน
ที่สี่แยกมีรถจีขนาดใหญ่สีดำคันคุ้นตาจอดอยู่ เซ่าเอินฉือนั่งอยู่ที่ที่นั่งคนขับ สายตามองผ่านกระจกมองข้างไปที่หญิงสาวที่วิ่งมา
วันนี้เธอแต่งตัวสไตล์เกาหลีสุดเท่และขี้เกียจ เสื้อแขนยาวสีดำรัดรูป กับกางเกงยีนขากว้างลายดอกไม้สีเบจ ผมดำยาวปล่อยสยายมาไหล่ เธอเดินผ่านหมอกบาง ๆ มาอย่างสวยงามจนชายหนุ่มไม่อยากละสายตา
หลูเสี่ยวเสี่ยวนั่งลงที่เบาะข้างคนขับตามธรรมชาติ ยังไม่ทันพูดอะไร ชายหนุ่มก็ยื่นอาหารเช้าที่เขาไปต่อคิวซื้อมาครึ่งชั่วโมงให้เธอ
เป็นน้ำเต้าหู้ร้อน ๆ หนึ่งแก้ว กับเปาจึ้งปวก (แป้งทอดไส้) กรอบ ๆ หนึ่งชิ้น
ได้กลิ่นหอมคุ้นเคย เธอจำได้ทันที นี่มันร้านอาหารเช้าเก่าแก่ที่เธอกินเป็นประจำตั้งแต่เด็ก ๆ
“รู้ได้ยังไงว่าฉันยังไม่กินข้าวเช้า” หลูเสี่ยวเสี่ยวเงยหน้ามองเขา
เซ่าเอินฉือใช้มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัยเบา ๆ ดวงตาคมมองตรงไปข้างหน้า น้ำเสียงเรียบเฉย: “ตาคุณคล้ำมาก ดูออกว่านอนดึกแล้วตื่นเช้า”
ได้ยินดังนั้น หลูเสี่ยวเสี่ยวก็หยิบโทรศัพท์ออกมาส่องกระจกโดยไม่รู้ตัว บนใบหน้าที่ขาวสะอาดไม่มีรอยคล้ำใต้ตา เธอหันไปมองเขาอย่างเคือง ๆ: “ไม่มีนี่นา นายหลอกฉัน!”
เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ยิ้มบาง ๆ พร้อมพูด: “ฉันพูดอะไรก็เชื่อหมด งั้นฉันบอกว่าคุณน่าเกลียด คุณก็จะเชื่อด้วยไหม?”
หลูเสี่ยวเสี่ยวจิบน้ำเต้าหู้ ไม่สนใจเขา พอจิบไปได้ครึ่งแก้ว ก็แอบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วถามด้วยความห่วงใยอย่างไม่ค่อยได้เกิดขึ้นบ่อยนัก: “นายกินข้าวเช้าหรือยัง?”