“หลูเสี่ยวเสี่ยว นักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะชีววิทยาศาสตร์ เป็นแฟนของฉัน”
คำอธิบายจริงจังของเซ่าเอินฉือทำให้คนหลายร้อยคนด้านล่างถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ
อากาศเงียบไปสองวินาที แล้วเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นมาจากทุกมุม
มีนักศึกษาหญิงจากต่างมหาวิทยาลัยคนหนึ่งลุกขึ้น ยืนถามด้วยน้ำเสียงไม่ยอมรับ: “นายไม่ใช่โสดมาตลอดเหรอ? ไปมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เซ่าเอินฉือขยี้เปลือกตาเล็กน้อย สายตาเย็นชามองไปทางเธอ น้ำเสียงไร้อุณหภูมิ: “เรื่องส่วนตัวของฉัน จำเป็นต้องรายงานให้เธอรู้ด้วยเหรอ?”
สีหน้าของเธอซีดเผือดทันที ริมฝีปากขยับเล็กน้อยแต่พูดอะไรไม่ออก นั่งตัวแข็งกลับลงไปที่เดิม
แต่หร่วนชิงเหยียนที่อยู่มุมห้องกลับลุกขึ้น มือที่กำแน่นสั่นเทา ขอบตาแดงก่ำ จ้องมองหนุ่มน้อยผู้เปี่ยมด้วยความมั่นใจบนเวทีด้วยสายตาเจ็บปวด:
“หลูเสี่ยวเสี่ยวคนนั้น ตอนนายไปแข่งขันต่างประเทศครั้งนี้ เธอคบผู้ชายสองคนพร้อมกัน คนหนึ่งเป็นไท้จื่อจินติ้งอย่างหานซือยู่ อีกคนเป็นรุ่นพี่เฮ่อที่อยู่คณะเดียวกับนายในมหาวิทยาลัย ส่วนผู้หญิงที่นิสัยไม่สำรวม ไม่รู้จักอายแบบเธอ จะคู่ควรกับการเป็นแฟนของนายได้ยังไง?”
คำพูดนี้ทำให้เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นทั่วห้องเรียน
“อะไรนะ? หลูเสี่ยวเสี่ยวคนนั้นไร้ยางอายเกินไปแล้ว……”
“คบสามคนพร้อมกัน ยังกล้าสารภาพรักต่อหน้าทุกคนอีก เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?”
สายตาเซ่าเอินฉือเย็นเยียบราวกับอยากฆ่าคน เขาโยนหนังสือบนแท่นบรรยายลงพื้นอย่างแรง
เสียง “ปัง” อันทึบดังขึ้น ทำให้ทั้งห้องเงียบสงัดในทันที
เขาช้อนตาขึ้น มองผ่านใบหน้าคนด้านล่างอย่างเย็นชา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก: “พวกคุณมาที่นี่เพื่อเรียน หรือมานั่งฟังคนอื่นใส่ร้ายป้ายสีคนอื่น?”
เซ่าเอินฉือสีหน้าไม่พอใจ กลั้นความโกรธไว้ในใจ: “ที่นี่ ฉันจะพูดเพียงครั้งเดียว หลูเสี่ยวเสี่ยวไม่เคยคบสามคนพร้อมกันเป็นเรื่องโกหกไร้สาระ