ตอนเย็นวันนั้นหลังเลิกเรียน ท้องฟ้าจู่ๆ ก็มืดลง เม็ดฝนใหญ่ตกลงกระแทกพื้น กระเซ็นเป็นละอองน้ำเล็กๆ
ราวกับฟ้าลิขิตให้พวกเขามาอยู่ด้วยกันแล้ว แถมยังหลั่งน้ำตาให้เสียอีก เหมือนทั้งเสียใจให้กับเซ่าเอินฉือในชาติก่อน ที่แอบรักมาตลอดชีวิตแต่ก็ไม่มีทางสมหวัง ชาตินี้ถึงได้สมใจปรารถนาเสียที
หลูเสี่ยวเสี่ยวยืนอยู่หน้าประตูอาคารเรียน มองม่านฝนเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ปลายนิ้วเพิ่งจะปาดหน้าจอเตรียมจะโทรหาพ่อแม่ กล่องข้อความก็มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาก่อน:
[ตอนบ่ายฉันขับรถมาที่โรงเรียน ฉันจะส่งเธอกลับบ้าน]
จริงๆ แล้วเซ่าเอินฉือไม่ได้ขับรถมา เขาแอบส่งข้อความหาผู้ช่วย เร่งให้รีบขับรถไปที่หน้ามหาวิทยาลัยจิง
หลูเสี่ยวเสี่ยวก้มมองขนตายาวหนาแน่นของตัวเอง ยังไม่ทันได้ตอบ ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวตรงหน้าเธออย่างไม่ทันตั้งตัว
กลิ่นมิ้นต์และดอกโสนที่สะอาดสดชื่นโชยมา เธอไม่ต้องเงยหน้าก็รู้ว่าเป็นใคร
เซ่าเอินฉือท่ามกลางสายตาจับจ้องของผู้คนรอบข้าง ถอดเสื้อเชิ้ตตารางสีเขียวอ่อนออกอย่างคล่องแคล่ว มาคลุมหัวเธอไว้
ข้างในเขาเหลือเพียงเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวตัวเดียว น้ำฝนไหลลงมาตามกระดูกไหปลาร้าซึมเข้าคอเสื้อ ผ้าที่เปียกชื้นแนบติดกับแนวไหล่ ทำให้เห็นโครงร่างที่กระชับได้ชัดเจน
เซ่าเอินฉือโน้มตัวลงมา น้ำเสียงแหบห้าวแต่ทุ้มนุ่มนวล: "ไปกันเถอะแฟนตัวดี ขึ้นรถฉัน"
หลูเสี่ยวเสี่ยวเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มที่สูงกว่าเธอเต็มศีรษะ
บนคอขาวของเซ่าเอินฉือ ยังมีรอยจูบที่เธอฝากไว้ตอนเที่ยงในห้องเก็บเอกสาร
และที่ข้างลำคอของเธอเองก็มีร่องรอยที่เขาทิ้งไว้เหมือนกัน ตอนบ่ายเรียนอยู่มีเพื่อนๆ หลายคนมองมาด้วยสายตาชวนคิด