ในห้องกระจายเสียง ตอนนี้เห็นเพียงเงาของโจวฟู่ซินคนเดียว ไหล่ที่เกร็งของหลูเสี่ยวเสี่ยวก็ผ่อนคลายลงทันที พร้อมกับถอนหายใจยาว ๆ ออกมา
“ฟู่ซิน คนอื่น ๆ ล่ะ?”
โจวฟู่ซินกำลังก้มหน้ากำลังปรับเครื่องผสมเสียง พอได้ยินเสียงก็หันกลับมา เห็นหลูเสี่ยวเสิ่วยืนอยู่ที่หน้าประตู สายตาที่เย็นชาก็อ่อนลงเล็กน้อย:“เสี่ยวเสี่ยว มาได้ยังไง? ผู้ควบคุมรายการเวรกับหัวหน้าชมรมมีธุระต้องออกไปข้างนอก ตอนนี้เหลือฉันคนเดียว”
หลูเสี่ยวเสี่ยวเดินมาหาเธอ ปลายนิ้วเผลอถูฝ่ามือไปมา สายตามีแววหยั่งเชิง:“ฟู่ซิน ฉันขอแทนเธอประกาศข่าวดีเรื่องการแข่งขันของเซ่าเอินฉือได้ไหม?”
โจวฟู่ซินชะงักไปครู่หนึ่ง:“เสี่ยวเสี่ยว เธอคบกับเขาจริง ๆ หรือ?”
หลูเสี่ยวเสี่ยวส่ายหน้า ฟันกัดริมฝีปากล่างนุ่ม ๆ พูดอย่างเขินอาย:“ยังเลย ฉันอยากใช้เสียงตามสายสารภาพรักกับเขา ถ้าครูเรียกหาเธอ ฉันจะรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง”
โจวฟู่ซินนิ่งไปสองวินาที ในแววตาเผยแสงแห่งความประหลาดใจ:“เสี่ยวเสี่ยว ฉันยอมรับในความกล้าของเธอจริง ๆ กล้าทำเรื่องที่กล้าหาญขนาดนี้ ฉันสนับสนุนเธอเต็มที่ จะมีผลอะไรตามมา ไม่ต้องให้เธอรับผิดชอบ”
เมื่อพูดจบ เด็กสาวก็ขยับตัวหลีกให้ตำแหน่งผู้ประกาศ กดไหล่หลูเสี่ยวเสี่ยวให้เธอนั่งลงบนเก้าอี้หน้าไมโครโฟน:“อีกสามนาที บ่ายสองโมงตรง เธอก็อ่านได้เลย”
หลูเสี่ยวเสี่ยวเงยหน้ามองเธอ ขอบตาร้อนผ่าว:“ขอบใจนะ ฟู่ซิน”
บ่ายสองโมงตรง
หลูเสี่ยวเสี่ยวปรับลมหายใจให้เข้าที่ แล้วพูดเบา ๆ กับไมโครโฟน อ่านต้นฉบับที่เตรียมไว้ล่วงหน้า