ศัตรูหัวใจเจอกัน ตาแดงก่ำกันเป็นธรรมดา
ความอ่อนโยนในแววตาของเซ่าเอินฉือหายไปในพริบตา เขาก้มลงอุ้มหลูเสี่ยวเสี่ยวขึ้นมาแนบอก เดินผ่านหานซือยู่ไป เขาก้มลงที่ซอกคอเธอเป็นจูบหนึ่ง น้ำเสียงไม่ดังไม่เบา: "เจ็บข้อเท้าก็อย่าฝืน เดี๋ยวฉันอุ้มเธอเข้าไปเอง"
หานซือยู่พิงกำแพงนิ่ง สายตาตามไปที่ใบหน้าของหลูเสี่ยวเสี่ยว แต่พูดกับเซ่าเอินฉือ น้ำเสียงท้ายประโยคสูงขึ้นเล็กน้อย: "ถ้าเธออุ้มเหนื่อยเมื่อไหร่ ฉันช่วยแบ่งบ้างก็ได้"
เซ่าเอินฉือหยุดฝีเท้า หันข้าง สายตาคมขึ้นเล็กน้อย: "หานซือยู่ เสี่ยวเสี่ยวเป็นแฟนฉัน ขอให้รู้จักที่ควรไม่ควรหน่อย"
"ฉันพูดคำไหนไม่รู้จักที่ควรไม่ควร?" หานซือยู่เอียงหน้า เงยคางขึ้น ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ "ถ้าเธอเชื่อใจเธอจริง ใครก็แย่งไปไม่ได้หรอก"
หลูเสี่ยวเสี่ยวซบอยู่ในอ้อมแขนเซ่าเอินฉือ ด้านซ้ายเป็นแนวกรามที่ตึงเครียดของเขา ด้านขวาเป็นสายตาที่ไม่ยอมลดละของหานซือยู่ ถูกประกบอยู่ตรงกลางรู้สึกขนหัวลุก ต้องเอ่ยเบาๆ: "เซ่าเอินฉือ อย่าคิดมาก ฉันกับหานซือยู่ก็แค่เพื่อนกัน"
หานซือยู่หัวเราะเยาะเบาๆ ลากเสียง: "ใช่ เพื่อน เพื่อนที่ปอกกุ้งป้อนเข้าปากเธอ"
คางของเซ่าเอินฉือกระตุก รูปภาพนั้นผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่ห้าม ความหึงพลุ่งขึ้นมาจากในอก แต่สีหน้ากลับทำเป็นใจเย็น ตอบกลับอย่างไม่เร่งรีบ: "งั้นก็ต้องขอบคุณคุณหานมาก ช่วงที่ฉันไปแข่งที่ต่างประเทศ ช่วยดูแลแฟนฉัน"