หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ชุดราตรีเกาะอกตัวนี้ที่หลูเสี่ยวเสี่ยวสวมใส่ ภายใต้แสงไฟเปล่งประกายระยิบระยับ หน้าอกประดับด้วยเพชรเม็ดงาม เอวคอดเข้ารูปอย่างยิ่ง กระโปรงบานใหญ่สีเขียวมิ้นต์อ่อน ผ้าชีฟองประดับด้วยกลีบดอกไม้เรียงราย สวมใส่แล้วดูราวกับนางฟ้า อ่อนหวานและหรูหรา
037 ร่างหมีน้อยหมอบอยู่บนม้านั่งเตี้ย อุ้งเท้าปิดหน้า วงรอบตาคล้ำแดงก่ำ: "ฮือฮือ เสี่ยวเสี่ยว เธอใส่ชุดนี้สวยมาก... ถ้าซ่งเอินฉือในชาติก่อนได้เห็น เขาคงไม่ขังตัวเองอยู่ในห้อง แล้วทนทุกข์อยู่คนเดียววันแล้ววันเล่า"
หลูเสี่ยวเสี่ยวหยุดนิ้วลงบนชายกระโปรง ผ้าชีฟองบางถูกกำจนยับย่น เธอตะลึงไปครู่หนึ่ง หัวใจเหมือนถูกบีบอัด เจ็บปวดจนการหายใจหยุดไปชั่วขณะ: "เธอพูดว่า ซ่งเอินฉือในชาติก่อนเป็นโรคซึมเศร้าเพราะฉันงั้นเหรอ? แล้วเขา..."
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง กลืนน้ำลายลงคอ "เขาจมน้ำตายจริง ๆ เหรอ?"
037 วางอุ้งเท้าลง สูดจมูก วงรอบตายังคงชุ่ม: "เสี่ยวเสี่ยว ซ่งเอินฉือในชาติก่อนรักเธอมากจริง ๆ นะ รอเธอทำภารกิจครบเจ็ดอย่างสำเร็จ เธอจะได้เห็นทุกสิ่งที่เขาทำเพื่อเธอด้วยตาตัวเอง"
พนักงานสี่คนเปิดผ้าม่าน ซ่งเอินฉือยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว มองเธอในชุดเจ้าสาวสีเขียวมินต์ ใบหน้าหล่อเหลาดวงตาสีดำเข้มราวกับประกายแสงที่ใสบริสุทธิ์
เหล่าพนักงานไม่รบกวนคู่รักหนุ่มสาว ค่อย ๆ ถอยออกไปอย่างเงียบ ๆ
หลูเสี่ยวเสี่ยวหันกลับมา ชายกระโปรงพลิ้วไหวเป็นครึ่งวงกลม เธอเงยหน้าขึ้น สายตาคล้ายความเขินอายเล็กน้อย: "สวยไหม?"