ภายในห้องจัดเลี้ยงที่ครึกครื้น เสียงผู้คนอึกทึก แสงไฟสลับไปมา
โลกของเซ่าเอินฉือเงียบสงบ เหลือเพียงคนตรงหน้าเท่านั้น
เขาไม่แยแสสายตาประหลาดใจที่มองมาจากรอบข้าง กอดเอวเธอแน่น ก้มหน้าลงจูบให้ลึกขึ้น ปลายนิ้วกดลงบนเนื้อผ้าซาตินบางๆ ที่หลังส่วนล่างของเธอ ด้วยแรงที่ไม่ยอมให้ขัดขืน
ในช่องว่างของจูบ เขาแนบริมฝีปากกับมุมปากของเธอ เสียงต่ำและแหบพร่า: "หลูเสี่ยวเสี่ยว แบบนี้ฉันต้องแต่งงานกับเธอให้ได้ในชาตินี้เลย"
หลูเสี่ยวเสี่ยวใช้สองมือโอบรอบคอของเขา มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจยังไม่ทันหายดี: "ตั้งแต่ตกลงคบกับพี่วันนั้น ฉันก็ไม่เคยคิดจะแต่งงานกับใครอื่นอีกเลย"
คำพูดเพิ่งจะจบลง ริมฝีปากก็ถูกกลืนกินอีกครั้ง
ทั้งคู่จูบกันอย่างไม่แยแสผู้คนรอบข้าง จนหลายโต๊ะที่อยู่ใกล้ต้องเหลียวมองกันเป็นระยะ
แม้แต่หวังจื่อซานที่กำลังทักทายคนอื่นอยู่ก็ยังสังเกตเห็น รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งทื่อลงทันที
แววตาของเธอฉายแววเยาะเย้ยอย่างมืดมน กัดฟันคิดในใจ: ผู้หญิงคนนี้เก่งกาจกว่าตัวเธอสมัยก่อนนัก เกือบทำให้ลูกชายเธอเคลิบเคลิ้มไปแล้ว
หวังจื่อซานกำแก้วไวน์ในมือแน่น คิดในใจว่าต่อไปต้องหาทางรับมือกับนังเด็กนี่ให้ได้
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ชิวปั๋วเหย่ก็เดินควงเมิ่งยวนมาหยุดอยู่ตรงหน้าทั้งคู่
รอยคล้ำรอบดวงตาของเขาถูกช่างแต่งหน้ากลบไว้เกือบมิด เห็นคนทั้งคู่จูบกันอย่างไม่แยแสใคร ก็ยิ้มแล้วปรบมือสองที: "เฮ้ วันนี้เป็นวันหมั้นของฉันนะ พวกแกสองคนมาวอร์มอารมณ์ให้ฉันที่นี่เหรอ?"
หลูเสี่ยวเสี่ยวได้ยินเสียงก็รีบผละออกจากเซ่าเอินฉือ ใบหน้าขึ้นสีแดงเรื่อ หันข้างไปมองเมิ่งยวน