ร่างของเขาหดลง มือทั้งสองข้างกดไปที่จุดที่ถูกชนไว้โดยไม่รู้ตัว เหงื่อเย็นผุดขึ้นที่ขมับ
หลูเสี่ยวเสี่ยวล้มลงบนขาของเขา หน้าผากยังคงรู้สึกสัมผัสกับของแข็งเมื่อครู่ พอรู้ตัวว่าสิ่งนั้นคืออะไร รูม่านตากว้างขึ้น ตัวร้อนวูบไปทั้งตัว
เธอชนเข้าที่...ของเขา...
เซ่าเอินฉือเจ็บจนหน้าซีด ตาหยาดเยิ้มที่งดงามหรี่ลงด้วยความเจ็บปวด เสียงแหบพร่า: "หลูเสี่ยวเสี่ยว เธอทำฉันเจ็บเข้าจริงๆ นะ"
หลูเสี่ยวเสี่ยวคุกเข่าอยู่ข้างๆ อย่างจนปัญญา มือทั้งสองข้างลอยค้างอยู่กลางอากาศ อยากจะเข้าไปพยุงแต่ก็ไม่กล้าแตะต้อง
ของแบบนั้นของผู้ชายมันเปราะบางขนาดนั้นเลยหรือ?
"ฉันต้องไปโรงพยาบาลสักหน่อย ไม่งั้น..." สายตาเซ่าเอินฉือมองเธอด้วยความสลับซับซ้อน: "ความสุขในอนาคตของเธอ ไม่แน่ว่าอาจจะไม่มีความมั่นคง"
หลูเสี่ยวเสี่ยวกัดริมฝีปากล่าง พูดไม่รู้เรื่อง: "งั้นรีบโทรหาผู้ช่วยหลิวสิ ให้เขาพาเธอไปโรงพยาบาล!"
เขาถอนหายใจ: "วันนี้ผู้ช่วยหลิวไม่อยู่ที่คฤหาสน์ ฉันให้เขาไปจัดการเรื่องบริษัทแล้ว"
หลูเสี่ยวเสี่ยวชะงัก: "แล้ว...แล้วจะทำยังไงดี?"
ในความมืด ชายหนุ่มเงียบไปสองสามวินาที ปลายหูแดงเรื่อ พูดอย่างเขินอาย: "เธอไปเป็นเพื่อนฉันที่คลินิกโรคผู้ชายหน่อยสิ"
ครึ่งชั่วโมงต่อมา คลินิกโรคผู้ชาย โรงพยาบาลกวงหมิง
หลูเสี่ยวเสี่ยวประคองเซ่าเอินฉือเดินเข้าไปในห้องตรวจ
เธอสัมผัสได้ว่าร่างกายของเขาเกร็งไปทั้งตัว ถึงขนาดก้าวเดินดูแข็งทื่อกว่าปกติ
ในห้องตรวจมีแพทย์หญิงนั่งอยู่คนหนึ่ง ดูอายุประมาณสี่สิบห้าสิบปี ผมเกล้ามวยไว้อย่างเรียบร้อยด้านหลังศีรษะ สวมหน้ากากอนามัย เหลือเพียงดวงตาที่อ่อนโยนคู่หนึ่ง
เธอกำลังบันทึกข้อมูลลงคอมพิวเตอร์ ได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น สายตามองสำรวจคู่หนุ่มสาวที่ยืนอยู่ที่ประตูอย่างสุขุม
ใบหน้าหล่อเหลาของเซ่าเอินฉือหม่นลงทันที เบี่ยงศีรษะเข้าใกล้ใบหูของเธอ กระซิบเสียงต่ำ: "ฉันว่าเปลี่ยนหมอดีกว่า"
หลูเสี่ยวเสี่ยวเขย่งเท้าขึ้น ริมฝีปากแนบกับใบหูของเขา ใช้เสียงลมหายใจที่ได้ยินกันแค่สองคน: "ตอนนี้ก็สามทุ่มแล้ว หมอเวรกลางคืนมีน้อย ให้หมอหญิงตรวจเถอะ ในสายตาหมอมีแต่คนไข้ ไม่แบ่งชายหญิง ไม่เป็นไรหรอก"
เซ่าเอินฉือ: "..."