ชั้นล่าง ป้าหลี่กับป้าเฉินก้มหน้าก้มตาคุยกันเสียงเบา
“คุณหนูของเราเวลาออกกำลังกายก็ดูเป็นคนแข็งแรงนะ ทำไมพอเจอคุณหนูหลูทีไร กลับเปราะเหมือนแป้งทอด ได้เจ็บตัวถี่จะตาย”
ป้าหลี่เช็ดราวบันไดพลางก็เงยหน้ามองขึ้นไปชั้นบนแล้วพูดไปด้วย
ป้าเฉินวางผ้าเช็ดลง พยักหน้าเห็นด้วย “นี่ถือว่าเบาแล้วนะ เดือนก่อนหน้านั้นทั้งแผลที่หน้า แผลที่เอว ดูท่าจะหนักหน่อย”
ป้าหลี่ส่ายหน้า “บางทีคราวนี้อาจจะหนักสุดก็ได้ เป็นแผลภายใน เมื่อกี้เห็นคุณหนูเดินเข้าห้องไป ท่าเดินก็ดูไม่ค่อยปกติ”
สองป้าคุยกันไปมาก็สบตากัน พลันเข้าใจอะไรได้ทันที พอทำงานเสร็จก็ต่างเงียบ ๆ เดินกลับห้องของตัวเอง
ห้องพักแขกชั้นบน เดิมทีหลูเสี่ยวเสี่ยวจะกลับห้องตัวเอง แต่เซ่าเอินฉือกลับเรียกเธอไว้ ท่าทางซีเรียส:“ในเมื่อเธอทำให้ฉันเจ็บ เธอก็ต้องช่วยฉันทาไอโอดีนเดี๋ยวนี้เลย เช้าเย็นครั้งหนึ่ง”
หลูเสี่ยวเสี่ยวกระพริบตาดวงงาม ริมฝีปากบึ้งเล็กน้อย:“ถ้าเป็นแผลอื่นฉันช่วยได้ แต่นี่มัน...คงไม่ค่อยดีใช่มั้ย?”
ชายหนุ่มเอนตัวพิงหัวเตียงอย่างเกียจคร้าน สายตาสีดำทอดมองนาง มุมปากผายยิ้มบาง:“แอบจูบกล้ามท้องฉันมาแล้ว ยังจะมีอะไรไม่ดีอีกล่ะ ฉันเป็นแฟนเธอ ไม่ใช่คนอื่นซะหน่อย”
หลูเสี่ยวเสี่ยวโดนประโยคนั้นพูดจนอ้าปากไม่ออก ปลายหูแดงก่ำไปหมด
เธอกัดริมฝีปากล่างอยู่นาน กว่าจะเอ่ยออกมา:“ฉัน...ฉันเขินจริง ๆ งั้นเธอทาเองก่อนก็แล้วกัน แล้วฉันใช้ผ้าขนหนูเปียกน้ำแข็งช่วยประคบให้”
เซ่าเอินฉือลุกขึ้นนั่งตัวตรง เอียงคอมองเธอ หางตามีแววเจ้าเล่ห์:“แต่ถ้าฉันจะประคบเย็นเอง ก็ต้องถอดเสื้อผ้าออกเหมือนกัน เธอแน่ใจเหรอว่าทำได้?”
หลูเสี่ยวเสี่ยวเขินจนไม่กล้าเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาของเขา ราวกับต้องต่อสู้ในใจอยู่นาน กว่าจะตัดสินใจได้:“ได้”