หนึ่งชั่วโมงต่อมา บอดี้การ์ดสิบคนในชุดสูทสีดำตัวตรง แบกของขวัญเต็มมือ ยืนเรียงแถวอยู่หน้าบ้านของหลูเสี่ยวเสี่ยว
หลูเสี่ยวเสี่ยวถูกเซ่าเอินฉือจูงมือยืนอยู่หน้าประตู มองภาพตรงหน้าแล้วอดเงยหน้ามองเขาไม่ได้: “ต้องยิ่งใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?”
เซ่าเอินฉือก้มมองใบหน้าเหม่อลอยของเธอ น้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจัง: “ผมว่ายังเบาไป ถ้าไม่ใช่เพราะเวลาไม่พอ ผมจะเรียกอีกยี่สิบคน”
เธออ้าปาก ชั่วขณะนึกไม่ออกว่าจะพูดอะไรต่อ
ครั้งแรกที่เธอรู้สึกชัดเจนถึงช่องว่างฐานะระหว่างตัวเองกับเขา
เซ่าเอินฉือเหมือนจะอ่านใจเธอออก ก้มลงมาประชิด ลมหายใจอุ่นเฉียดผ่านข้างหู น้ำเสียงขี้เกียจ: “อย่าคิดมาก ต่อไปของผม ก็เป็นของเธอ”
เขายืดตัวขึ้น ยกมือปรับตำแหน่งเน็คไทใหม่
สายตาหลูเสี่ยวเสี่ยวหยุดอยู่ที่ชุดสูทสีดำของเซ่าเอินฉือ ชุดนี้เผยสัดส่วนร่างกายที่สมบูรณ์แบบของเขา ไหล่กว้างเอวคอด เซ็กซี่มาก ใบหน้าเข้มข้นภายใต้แสงอบอุ่นถูกวาดให้ดูคมเข้มยิ่งขึ้น คิ้วและดวงตาสื่อความเย็นชาเล็กน้อย
เธอนึกถึงภาพในรถเมื่อครู่ แก้มร้อนผ่าวโดยไม่รู้ตัว
ตอนที่ผู้ช่วยส่งชุดสูทมา เซ่าเอินฉือถอดเสื้อยืดสีขาวต่อหน้าเธอ ผิวขาวบางเฉียบเปิดออกใต้แสงโคมไฟในรถที่สลัว เส้นเอวค่อยๆ เรียวลงตามช่วงเอว
หลูเสี่ยวเสี่ยวมองจนตะลึง เผลอลืมขยับสายตาไปชั่วขณะ
เซ่าเอินฉือมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ใต้สายตาที่จ้องมองตรงไปตรงมาของเธอ นิ้วเรียวปลดเข็มขัดเอวอย่างไม่รีบร้อน
เผยให้เห็นกางเกงในสีเข้มที่อยู่ใต้เส้นเอวเลือนราง
หลูเสี่ยวเสี่ยวถึงได้สะดุ้งกลับมาสติ หน้าร้อนผ่าว รีบยื่นมือไปดึงที่เปิดประตูรถอย่างตื่นตระหนก
แต่อีกข้อมือหนึ่งถูกเซ่าเอินฉือคว้าไว้ ใต้ตาคมมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์: “ข้างนอกฝนตกหนัก นั่งนิ่งๆ สิ”
หญิงสาวหายใจติดขัด