ยามดึก ทั้งตึกเล็กทั้งหลังถูกแช่ในความชื้นหลังฝนตก
หลูเสี่ยวเสี่ยวเห็นไฟในห้องพ่อแม่ดับแล้ว จึงสวมชุดนอนไหมเย็นลายคิตตี้แคท แอบย่องไปที่ห้องพักแขกเหมือนขโมย
เธอเปิดประตูห้องพักแขกเบา ๆ แล้วเดินเข้าไป ข้างในมืดสนิท
อาศัยแสงฝนจาง ๆ ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา หลูเสี่ยวเสี่ยวยกมือคลำหาในอากาศ ปลายนิ้วแตะมุมเตียงที่เย็นเฉียบก่อน จึงกลั้นเสียงเรียกเบา ๆ : "เซ่าเอินฉือ เธอหลับหรือยัง?"
ห้องว่างเปล่าไม่มีเสียงตอบรับ
เรียกติดกันสามครั้ง อากาศเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นราวกับตีกลอง
หลูเสี่ยวเสี่ยวโล่งใจเล็กน้อย คิดว่าอีกฝ่ายคงหลับลึกไปแล้ว จึงถอดรองเท้าแล้วคลานไปที่มุมเตียง
ในความมืดมีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น "ล็อกประตูหรือยัง"
เธอตกใจจนเข่าอ่อน ทรุดตัวลงบนเตียงทั้งคน
ข้อมือถูกคว้าไว้มั่นคง วินาทีถัดมารู้สึกเหมือนโลกหมุนไปมา พอตั้งสติได้ ปลายจมูกก็ชนเข้ากับอกที่อบอวลด้วยกลิ่นมิ้นต์และดอกโสน
นิ้วของเซ่าเอินฉือสอดผ่านเส้นผมที่สยายของเธอ ดึงเธอเข้าหากลางเตียง ขณะที่เงาดำทาบลงมา เธอได้ยินเสียงกระดุมชุดนอนของเธอเสียดสีกับกระดุมชุดนอนของเขา
"เธอยังไม่หลับ?" หลูเสี่ยวเสี่ยวเอื้อมมือดันไหล่เขา ฝ่ามือสัมผัสกับกล้ามเนื้อแน่นใต้ผ้าบาง ๆ ปลายนิ้วเหมือนถูกอะไรอุ่น ๆ แสบ จึงหดกลับ รัว ๆ พูดว่า "ไม่ถูก... ล็อกประตูทำไม?"
"เธอว่าล่ะ"
คางของเซ่าเอินฉือฝังลงในซอกคอที่เพิ่งอาบน้ำของเธอ ปลายจมูกไล้ผ่านไฝเม็ดเล็ก ๆ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ลมหายใจร้อนชื้นตกบนร่องไหปลาร้า
หลูเสี่ยวเสี่ยวทั้งตัวตึงเหมือนคันศรที่ง้างเต็มที่ นิ้วเท้างอเข้ากับเนื้อผ้าไหมเย็น
ผมหน้าม้าที่ร่วงระส่ำของชายหนุ่มปัดผ่านแก้มเธอ เธอจึงได้เห็นโครงหน้าที่คมชัดของเขาในความมืด
เขาก้มลงทิ้งจูบร้อนแรงไว้ที่ลำคอและไหปลาร้าของเธอ
ความรู้สึกซ่า ๆ ทำให้หลูเสี่ยวเสี่ยวหลงใหลไปชั่วขณะ
จนกระทั่งมือของเซ่าเอินฉือล่วงล้ำเข้าไปในชุดนอนของเธอโดยไม่รู้ตัว เธอตัวแข็งทื่อ รีบตั้งสติได้ทันที ผลักเขาออก แล้วรีบใช้ผ้าห่มบาง ๆ ห่อหุ้มตัวเอง