“รูปฉันกับเสี่ยวเสี่ยวเป็นยังไงบ้าง ดูแล้วเหมือนมีเคมีเป็นแฟนมากกว่าคู่กับเธอไหม?”
น้ำเสียงของหานซือยู่เยาะเย้ยหยอกล้อราวกับจงใจให้โมโห ลากไปกระตุ้นเส้นประสาทของเซ่าเอินฉือที่ตึงเครียดจนถึงขีดสุดพอดี
เซ่าเอินฉือกำลังเดือดจัด ดวงตาแดงก่ำ ความหวงแหนอย่างรุนแรงแผ่กระจายอยู่ในนั้น
กำลังหงุดหงิดว่าไม่มีใครให้จัดการ อีกฝ่ายดันโผล่มายั่วยุเองถึงหน้าประตู ก็ถูกใจเขาพอดี
ชายหนุ่มเตรียมจะชกหนึ่งหมัดลงบนใบหน้าหล่อเหลาของหานซือยู่ แต่อีกฝ่ายกลับรวบข้อมือเขาไว้ได้อย่างง่ายดาย
“เซ่าเอินฉือ ดูท่าทางอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงของเธอสิ ปกติไม่เป็นไข้เธอยังสู้ฉันไม่ได้เลย ตอนนี้ไข้ขึ้น 39 องศา ยังกล้าลงมืออีกเหรอ?”
หานซือยู่มองเซ่าเอินฉือ มุมปากยังคงยิ้มเยาะอย่างน่ารำคาญ “หรือว่าโดนซักทีจะได้สบายใจขึ้น?”
เขาปล่อยมือ ไม่มีท่าทีจะทำอะไรต่อ
นอกจากปากจัดไปหน่อย หานซือยู่ไม่ได้คิดจะลงไม้ลงมือกับคนที่กำลังไข้สูงจริง ๆ หรอก
เซ่าเอินฉือสะบัดมือเขาออก ไม่อยากจะยุ่งกับเขาอีกต่อไป หายใจหนัก ๆ แล้วพูดเสียงเย็น “หลูเสี่ยวเสี่ยวล่ะ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?!”
สายตาของหานซือยู่กวาดไปทางมุมหนึ่งอย่างไม่ให้ใครสังเกต
หลังต้นหวยจีนเฒ่าต้นนั้น มีผ้าสีครีมมุ่งหนึ่งโผล่ออกมา เขาเลิกสายตากลับ มุมปากโค้งขึ้นบาง ๆ “เธอไม่อยากเจอเธอ”
แนวกรามของเซ่าเอินฉือตึงแน่น ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก
หานซือยู่ก็เสริมอีกประโยคด้วยน้ำเสียงเย้าอารมณ์ “ไข้สูงขนาดนี้ หรือว่าแกล้งทำเป็นป่วยเพื่ออยากได้ความสงสารจากเสี่ยวเสี่ยว?”
“ชื่อเล่นแฟนฉัน เป็นอะไรของเธอถึงได้เรียก?” เซ่าเอินฉือช้อนตาขึ้นเย็นชา แสงเย็นในดวงตาหยาดเยิ้มยาวเรียวปิดไม่มิด