"แล้วไม่เดินต่อล่ะ?"
ชิวปั๋วเหย่หยุดก้าว หันกลับไปก็เห็นเซ่าเอินฉือนิ่งแข็งอยู่กับที่
ร่างสูงตึงเครียด สีหน้าแย่กว่าตอนที่มาเสียอีก
ชิวปั๋วเหย่ขมวดคิ้ว เดินย้อนกลับมา มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า เอียงคอมองใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเผือดของเขา น้ำเสียงขี้เกียจ "สภาพแบบนี้ ไปโรงพยาบาลลดไข้ก่อนเถอะ อย่าฝืน"
เซ่าเอินฉือไม่พูดอะไร ลมเย็นพัดเบา ๆ ผมยุ่งเหยิงปรกบนคิ้ว บดบังแววตาในดวงตา
เส้นเลือดปูดบนหลังมือ นิ้วกำขอบโทรศัพท์แน่น กดกลืนความแห้งผากในลำคอลง "ฉันจะไปหาเธอ"
ในขณะเดียวกัน ชิงช้าสวรรค์ก็ขึ้นถึงจุดสูงสุด
ห้องโดยสารโปร่งใสลอยอยู่กลางอากาศ หลูเสี่ยวเสี่ยวเบียดนั่งข้างเมิ่งยวน
หานซือยู่ฝั่งตรงข้ามสวมชุดดำทั้งชุด ยิ่งดูหม่นหมองและเงียบขรึม ท่าทางเย็นชาเบื่อหน่ายโลก
ดวงตาสีดำสนิทของเขาจับจ้องใบหน้าที่อ่อนล้าของหลูเสี่ยวเสี่ยว เห็นสีหน้าสลับซับซ้อนของเธอ เงียบไปครู่หนึ่ง ก็เอ่ยถามเชิงลองเชิง "เซ่าเอินฉือหึง พูดจาแรงใส่เธอหรือเปล่า?"
หลูเสี่ยวเสี่ยวไม่ตอบ หันหน้ามองท้องฟ้าสีเทาหม่นนอกหน้าต่าง ภาพนั้นทำให้คนดูอึดอัดใจ หดหู่จนหายใจไม่ออก
เมิ่งยวนข้างๆ ก็หันไปมองเธอ
ตั้งแต่โพสต์รูปรวมเมื่อกี้ หลูเสี่ยวเสี่ยวก็เงียบแบบนี้มาตลอด
เธอเปิดแชทกับเซ่าเอินฉือ พบว่าเขาส่งข้อความมาสามข้อความ
[ฉันเป็นไข้ มาเยี่ยมฉันหน่อยได้ไหม]
[ไม่ได้หลอกเธอ เทอร์โมมิเตอร์ขึ้น 39.2 องศา]
ข้างล่างยังมีรูปเทอร์โมมิเตอร์ประกอบอีกหนึ่งรูป