เซ่าเอินฉือหยุดเกมในมือกลางคัน
ศัตรูสามคนบนหน้าจอกำลังรุมโจมตีจิ่งที่เขาควบคุม แต่เขากลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย หันข้างมองหานซือยู่ที่ยังจดจ่อกับการเล่นเลนอยู่ คิ้วขมวดเข้าหากัน: “งั้นเสี่ยวเสี่ยวจงใจทำแบบนั้น แล้วเธอทำแบบนั้นไปทำไมกันล่ะ?”
นิ้วของหานซือยู่ถูไถบนหน้าจออย่างรวดเร็ว กงซุนลี่ภายใต้การควบคุมของเขาหลบหลีกไปมาอย่างคล่องแคล่วด้วยร่มกระดาษ เคลื่อนไหวพลิ้วไหวดึงตำแหน่งอย่างชาญฉลาด เก็บหัวต่อเนื่องกันเป็นชุด
แท้จริงแล้วเขากำลังอึดอัดกับความรู้สึกบางอย่างที่พูดไม่ถูกอยู่ เพราะลู่เสี่ยวเสี่ยวเป็นห่วงเซ่าเอินฉือที่ป่วย จึงระบายออกมาผ่านการเล่นเกม
แต่พอนาทีนี้เห็นจิ่งของเซ่าเอินฉือถูกรุมทึ้งจนตาย เขาก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที: “เซ่าเอินฉือ นายเล่นเกมด้วยไอดีฉัน แล้วก็เล่นดี ๆ หน่อยสิ จะไปมีคำว่าทำไมนักหนาได้ยังไง?”
เซ่าเอินฉือไม่มีสมาธิจะอยู่กับเกมต่อแม้แต่น้อย ถอนตัวออกจากเกมทันที
เขาพิงพนักพิงเก้าอี้ ดูเหมือนกำลังคิดเรื่องสำคัญอยู่
หานซือยู่เห็นจิ่งออกจากหน้าเกม ตาสีดำเบิกกว้างด้วยความตกใจ น้ำเสียงร้อนรน: “นายเอาบัญชีฉันไปวางเฉยแบบนี้ มันสุภาพไหม? สุดท้ายคนที่โดนด่าในข้อความส่วนตัวก็คือฉัน!”
เซ่าเอินฉือเชิดคางขึ้น มองเขาอย่างเกียจคร้าน น้ำเสียงเรียบเฉย: “งั้นนายก็เอาบัญชีฉันไปวางเฉยบ้างสิ”
หานซือยู่: “……?!”
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ใช้ความอดทนทั้งหมดกดความอยากปาโทรศัพท์ใส่หน้าเซ่าเอินฉือลงไป: “การเล่นแบบไร้จิตสำนึกแบบนี้ นายจะรับผิดชอบต่อเพื่อนร่วมทีมที่จับคู่กับนายได้ยังไง?”
สายตาของเซ่าเอินฉือกลับไปจับที่ด้านหน้า น้ำเสียงยังคงช้า ๆ แต่กลับมีความแน่วแน่ที่ทำให้หานซือยู่เงียบไปในทันที: “อ้อ แต่ฉันรับผิดชอบต่อแฟนฉันได้ก็พอแล้ว”
คำพูดประโยคเดียวทำเอาหานซือยู่พูดไม่ออก
กลับกลายเป็นว่าเขาดูเล็กไปเอง
หานซือยู่อ้าปาก ดูเหมือนอยากเถียงอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรออกมา หันกลับไปจ้องหน้าจอตามเดิม