หลูเสี่ยวเสี่ยวตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น หัวหนักเหมือนมีตะกั่วเทใส่
037 ในร่างหมีน้อยยืนอยู่ตรงหน้าเธอ กอดอก จ้องด้วยตาโต แล้วเอ่ยตำหนิว่า “เสี่ยวเสี่ยว เมื่อวานฉันตะโกนจนเสียงแทบแห้ง เธอกลับเมามายจนลืมภารกิจ แล้วยังไปนอนบนเตียงหานซือยู่ได้อีก!”
หลูเสี่ยวเสี่ยวพยุงร่างอันอ่อนแรงของตัวเองนั่งขึ้น ปลายนิ้วกดลงบนขมับที่ปวดตึง พยายามรวบรวมความทรงจำอันแตกกระจายเมื่อคืนก่อน
มึนๆ งงๆ เหมือนจำได้ว่าตัวเองนอนอยู่ในอ้อมแขนของใครบางคน ถึงจะลืมหน้าตาของคนคนนั้นไปแล้ว แต่กลิ่นหอมเฉพาะตัวบนกายนั้น เธอยังจำได้ดีว่าเป็นใคร
น้ำเสียงของหลูเสี่ยวเสี่ยวอ่อนลงด้วยความงัวเงียของคนเพิ่งตื่นนอน เธอถามเบาๆ “เป็นเซ่าเอินฉือ... ส่งฉันกลับบ้านเหรอ?”
“ไม่ใช่เขาจะเป็นใครได้!” 037 ถอนหายใจ ลอยตัวขึ้นมา แล้วรายงานเหตุการณ์เมื่อคืนทั้งหมดให้เธอฟังอย่างละเอียด พร้อมกับชูอุ้งตาหมีน้อยขึ้นมาแสดงตำแหน่งบาดแผล “เขาอุ้มเธอกลับมาตลอดทาง แถมยังถูกหานซือยู่กับเฮ่อจี้หรันร่วมมือกันรุมทำร้าย จนตัวเขามีรอยฟกช้ำถลอกหลายแห่ง ยิ่งที่บั้นเอวหนักที่สุด!”
หลูเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกมึนงง “ทั้งสามคนทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ?”
“เป็นสองคนที่ร่วมมือกันรุมเขาคนเดียว!”
พูดจบ 037 ก็เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงทางการทันที[ภารกิจ 47: ไปบ้านศัตรูหัวใจ ทายาให้ที่บั้นเอว เวลานับถอยหลัง 59 นาที 59 วินาที]
คราวนี้หลูเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้บ่นอะไร รีบผละผ้าห่มลงจากเตียง ล้างหน้าทำความสะอาดร่างกายอย่างง่ายๆ
เมื่อเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น คุณนายเวินกำลังนั่งกินผลไม้อยู่ที่โซฟา เห็นลูกสาวตื่นขึ้นมาหลังจากเมาได้ที่ ก็ไม่ได้ต่อว่า แค่ลุกขึ้นไปหยิบกล่องยาจากตู้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่มองทุกอย่างออก “ไปหาเสี่ยวฉือใช่ไหม? เมื่อคืนเขาส่งเธอกลับมา ตาและมุมปากเขามีรอยฟกช้ำ เอากล่องยานี้ไปให้เขาด้วย”