เหอซีที่เมามายเงยหน้าขึ้นชั่วขณะ เห็นคนที่คิดถึงมาตลอดยืนอยู่ตรงหน้า คิดว่าเป็นภาพหลอนอีกแล้ว ดวงตาสีแดงก่ำเดินโซซัดโซเซไปข้างหน้า ยื่นมือจะไปกอดเมิ่งยวน "ยวนยวน ฉันคิดถึง..."
คำว่า "เธอ" ยังไม่ทันออกจากปาก ชิวปั๋วเหย่ก็เตะเข้าที่เอวเขา เหอซีทั้งตัวถอยหลังล้มลง เหอซินอี้ที่อยู่ด้วยก็ล้มลงไปกับพื้นด้วย
ชิวปั๋วเหย่ยืนมองจากเบื้องบน ดวงตาเย็นชา "เลิกกันแล้ว ก็ควรจะไปอย่างมีศักดิ์ศรีหน่อยไม่ได้หรือไง?"
เหอซินอี้ประคองเหอซีลุกขึ้นจากพื้น ดวงตาจิ้งจอกเรียวหรี่มองชิวปั๋วเหย่ "ชิวปั๋วเหย่ อย่าหยิ่งเกินไปหน่อยเลย!"
เมิ่งยวนดึงแขนชิวปั๋วเหย่ไว้ ส่ายหน้าเบาๆ "เป็นฉันที่ผิดต่อเขา อย่าลงมืออีกเลย"
"ที่รัก เคยได้ยินไหมว่าคู่แข่งเจอกันตาคู่นั้นแดงเป็นไฟ" ตอนที่ชิวปั๋วเหย่ก้มหน้ามองเธอ น้ำเสียงอ่อนลงชั่วขณะ พอเงยหน้ามองเหอซีก็แข็งกลับมา "ครั้งก่อนหักซี่โครงแกไปสามซี่ถือว่าเบาไป ครั้งนี้อยากให้ฉันทำให้แกพิการหนึ่งมือไหม?"
การเตะครั้งนั้นทำให้เหอซีสร่างเมาไปเกือบครึ่ง
เขาผลักมือเหอซินอี้ที่ประคองอยู่ออก ดวงตาลูกท้อเป็นประกาย มองไปที่ริมฝีปากที่บวมเล็กน้อยของเมิ่งยวน หัวใจเหมือนถูกคว้านออกมา ต้องจำใจยอมรับความจริงทั้งหมด แล้วพูดด้วยเสียงแหบพร่า "ยวนยวน ขอโทษนะ ฉันเมามากเกินไป ต่อไปจะไม่มารบกวนเธออีก"