โซล เขตคังนัม
เสิ่นชิงฮวนกำลังเต้นท่าที่เพิ่งเรียนวันนี้อยู่หน้ากระจก
วันนี้เธอสวมเสื้อฮู้ดสีชมพู ผมรวบหางม้าแบบลวก ๆ พลิ้วสะบัดไปมาตามจังหวะการเคลื่อนไหว
รูปร่างสูงโปร่งเพรียวบางเริ่มเผยเสน่ห์ชวนตะลึงให้เห็นแล้ว
พอถึงท่อนฮุก ท่าทางของเสิ่นชิงฮวนก็พลันหนักแน่นขึ้น
ร่างกายของเธอราวกับติดสปริง ทุกท่วงท่าลงจังหวะได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีสะดุดแม้แต่น้อย
เพื่อนร่วมชั้นหลายคนที่แอบชะโงกหน้ามองอยู่ตรงประตูถึงกับตะลึงค้าง
เดิมทีพวกเธอตั้งใจจะชวนเสิ่นชิงฮวนไปซื้อไอศกรีมที่ร้านสะดวกซื้อด้วยกัน
แต่พอเห็นเสิ่นชิงฮวนเต้น ทุกคนก็ลืมไปหมดแล้วว่ามาที่นี่ทำไม
“สุดยอดไปเลย! เซนส์ดนตรีกับการควบคุมร่างกายของชิงฮวนน่ากลัวจริง ๆ...”
“เพิ่งเรียนได้ไม่นานเองนะ แต่ดูเนียนขนาดนี้ ถ้าไม่รู้คงคิดว่าฝึกมา 5-6 ปีแล้ว”
“ไม่ใช่แค่ 5-6 ปีหรอก ฉันว่าคนที่เดบิวต์ไปแล้วหลายคนยังเต้นออกมาไม่ได้แบบนี้เลย”
“เต้นสวยมาก อยากดูไปเรื่อย ๆ เลย มองแล้วสบายตาจริง ๆ”
เสียงพูดคุยเบา ๆ ดังคลอไปจนเพลงจบลง
เสิ่นชิงฮวนวางมือทั้งสองข้างบนเข่าแล้วหอบเบา ๆ ใบหน้าขาวเนียนแต้มสีชมพูระเรื่อ
เธอสะบัดผมไปด้านหลัง พอเห็นกลุ่มคนที่แอบลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่หน้าประตู ก็อดหัวเราะไม่ได้
รอยยิ้มนั้นทำให้ทุกคนตะลึงไปอีกรอบ
ตอนนี้ใบหน้าของเสิ่นชิงฮวนยังมีแก้มยุ้ยนุ่มนิ่มตามธรรมชาติ พอยิ้มแก้มทั้งสองข้างก็พองกลม