“ก๊อก ๆ ๆ~~”
เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นกะทันหัน ดึงซูหานออกจากห้วงจินตนาการ
“เข้ามา”
ซูหานมองไปทางประตู แล้วพบว่าคนที่เข้ามาคือพนักงานฝ่ายบุคคลของบริษัท พัคจองซู หนึ่งในพนักงานเพียง 4 คนที่ยังเหลืออยู่ในบริษัทตอนนี้
พนักงานอีก 3 คนที่เหลือ ได้แก่ คิมมีซุกฝ่ายการเงิน และพนักงานฝึกหัดอีก 2 คน
พัคจองซูอายุ 25 ปี นิสัยอ่อนโยน หน้าตาขาวสะอาด
ที่เขายังยอมอยู่ที่นี่ต่อ ก็เพราะเจ้าของร่างเดิมเคยมีบุญคุณช่วยให้เขาได้แสดงความสามารถ
“ท่านประธานนิม”
หลังเข้ามาแล้ว พัคจองซูก็เอ่ยอย่างกระวนกระวายใจเล็กน้อย
“ว่าแต่ ต่อจากนี้เรายังจะรับคนเพิ่มอีกไหมครับ?”
ซูหานตอบโดยไม่ต้องคิด “รับสิ”
เขารู้ว่าพัคจองซูหมายถึงอะไร คงแค่อยากหยั่งเชิงถามว่าบริษัทจะเจ๊งหรือเปล่าเท่านั้น
“วางใจเถอะ บริษัทไม่เจ๊งหรอก ฉันหาผู้สนับสนุนมาได้แล้ว แถมยังเจอเด็กฝึกที่มีแววดีอีก 5 คน เดี๋ยวพวกเธอก็จะมาสัมภาษณ์แล้ว”
“นายเตรียมตัวไว้ด้วยล่ะ”
พัคจองซูได้ยินแล้ว ก้อนหินในใจก็ร่วงลงพื้นทันที
แต่ไม่นานเขาก็นึกขึ้นได้ว่าท่านประธานหาคนมาเป็นเด็กฝึกได้เร็วขนาดนี้ จึงอดตื่นเต้นดีใจไม่ได้
“จริงเหรอครับ? หาเด็กฝึกได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
“งั้นผมจะไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้เลยครับ”
ซูหานพยักหน้า “ไปเถอะ”
พัคจองซูนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามว่า “จริงสิ ท่านประธานยังไม่ได้บอกเลยนะครับว่าจะรับพนักงานตำแหน่งอะไร?”
ซูหานลองคิดดู
จริงด้วย เขายังมีโอกาสสุ่มพนักงานอีก 10 ครั้งนี่นา
ไม่รู้ว่าพนักงานที่สุ่มได้จะแตกต่างจากเด็กฝึกอย่างไรบ้าง
“เอาอย่างนี้ นายเตรียมเรื่องสัมภาษณ์เด็กฝึกไปก่อน”
“ถ้ามีใครมาบอกว่ามาสัมภาษณ์ ก็ช่วยต้อนรับแล้วแจ้งฉันด้วย”
“ส่วนเรื่องรับพนักงาน รอฟังข่าวจากฉันก่อน”
“ได้ครับ งั้นผมออกไปเตรียมตัวก่อนนะครับ” พัคจองซูไม่ได้สงสัยอะไร เขารีบเดินออกไปด้วยสีหน้าตื่นเต้น