ปารีส
ฮันโซอึนซ้อมเสร็จหลังผ่านไปหนึ่งวันเต็ม ชุดซ้อมเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มครึ่งแล้ว
เธอเริ่มเรียนบัลเลต์ตั้งแต่อายุ 3 ขวบ และก้าวเข้าสู่โรงเรียนบัลเลต์แห่งโรงอุปรากรปารีสในที่สุด
ที่นี่คือสถานที่ในฝันที่คนเรียนบัลเลต์หลายคนอยากเข้าไปให้ได้
แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ที่ระหว่างซ้อมอยู่ดี ๆ ฮันโซอึนก็เผลอเหม่อลอยขึ้นมา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่น พอเปิดดูก็เห็นว่าเป็นลิงก์ที่อีจีฮโย เพื่อนร่วมห้องส่งมาให้
“สุดยอดเลย โซอึน รีบดูเวทีนี้สิ สวยมากเลย”
ฮันโซอึนกดเปิดลิงก์ด้วยความคาดหวัง เป็นเวทีโปรโมตเพลงของวงเกิร์ลกรุ๊ปวงหนึ่ง
ไอดอลสาวบนเวทีสวมชุดแสดงสีดำประดับเลื่อม ท่วงท่ากระฉับกระเฉงเด็ดขาด
ต่างจากบัลเลต์คนละแนวเลย
แต่ฮันโซอึนกลับดูวิดีโอจนจบอย่างเพลิดเพลิน
พอแถบความคืบหน้าเล่นจนสุด เธอก็เลื่อนกลับไปดูเวทีนั้นซ้ำอีกรอบ
“ฉันก็อยากยืนอยู่บนเวทีเหมือนกัน”
ฮันโซอึนคิดในใจอย่างห้ามตัวเองไม่ได้
เธออยากเป็นไอดอล
ตอนที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในตอนแรก แม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อ
จุดเริ่มต้นคือเมื่อเดือนก่อน เธอกับอีจีฮโยไปดูคอนเสิร์ตรวมศิลปินเคป็อปงานหนึ่ง
(เกร็ดความรู้: คอนเสิร์ตรวมศิลปินคือการที่ผู้จัดออกเงินเป็นแม่งาน เชิญหลายบริษัทมาร่วมกัน โดยให้เกิร์ลกรุ๊ปและบอยแบนด์หลายวงผลัดกันแสดงในงานเดียว)
เดิมทีแค่ไปดูเพราะอยากรู้อยากเห็น แต่พอได้ดูแล้วก็หลงใหลเข้าให้ทันที
เมื่อเห็นเหล่าไอดอลที่เปล่งประกายเสน่ห์บนเวที ฮันโซอึนก็รู้สึกว่าพวกเขาเจิดจ้าจนเหลือเกิน
ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว เธอก็ยังลืมไม่ลง และมักเข้าไปดูเวทีการแสดงต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องบนยูทูบอยู่บ่อย ๆ
แต่เธอฝึกอยู่ที่โรงเรียนบัลเลต์แห่งโรงอุปรากรปารีสมาร่วมสิบปี จู่ ๆ จะบอกว่าอยากเป็นไอดอล ใครจะเชื่อกัน