ซูหานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นคนถามก่อน เขาย่อมไม่ตอบส่ง ๆ
“อืม ในเมื่อถามมาแล้ว ฉันก็จะบอกเหตุผลให้ฟัง”
“อย่างแรกคือรูปลักษณ์ภายนอกของเธอ”
“เธอเองก็น่าจะรู้ดี ถ้าดูแค่หน้าตา ตอนนี้เธอก็เป็นผู้สมัครเดบิวต์ที่มีความสามารถในการแข่งขันสูงมากแล้ว ต่อให้ไปอยู่บริษัทบันเทิงเล็ก ๆ สักแห่งก็ตาม”
“อีกอย่าง เธอเป็นคนญี่ปุ่น ซึ่งจะช่วยวงในตลาดญี่ปุ่นได้ในอนาคต”
พูดถึงตรงนี้ ซูหานก็ยิ้มขึ้นมา
“ในเมื่อเธอบอกว่าเป็นไอเอ็นทีพี ฉันก็ยิ่งอยากเซ็นสัญญาด้วย”
มิยาโมโตะ จิกะตาเป็นประกาย “ท่านประธานนิม รู้เรื่องเอ็มบีทีไอมากเลยเหรอคะ”
ซูหานพยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ “แน่นอนอยู่แล้ว”
“ถ้าอย่างนั้น...”
มิยาโมโตะ จิกะกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่ซูหานก็ห้ามไว้ก่อน
“เอาละ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นให้ฉันลองทายดู”
“เธอน่าจะไม่ค่อยชอบเข้าสังคมแบบไม่มีความหมาย”
“แถมยังชอบคิดเรื่องนามธรรมเป็นพิเศษ”
“ภายนอกอาจดูเย็นชาอยู่บ้าง แต่ในหัวคงคิดโน่นคิดนี่อยู่ตลอดจนเดาไม่ออกเลยว่ากำลังคิดอะไร”
“คอยสำรวจตัวเองอยู่เรื่อย ๆ สงสัยตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า บางทีก็คิดมากจนวนอยู่กับความคิดตัวเอง”
“ถูกหมดเลยค่ะ!”
มิยาโมโตะ จิกะเบิกตากว้าง ดวงตาที่ใหญ่เป็นทุนเดิมยิ่งดูโตขึ้นไปอีก
“ดูเหมือนท่านประธานนิมจะรู้เรื่องเอ็มบีทีไอจริง ๆ ด้วย”
“แต่ถ้าฉันเป็นไอเอ็นทีพี แล้วทำไมถึงเป็นเหตุผลที่ท่านประธานนิมเลือกฉันล่ะคะ”
มิยาโมโตะ จิกะเริ่มเข้าสู่โหมดคิดตามนิสัยอีกครั้ง