พอเงิน 5,000 ล้านวอนเข้าบัญชี คิมมีซุกก็รีบกลับไปจัดทำบัญชีเงินเดือน แล้วถือโอกาสคุยเรื่องซุบซิบวันนี้กับเด็กฝึกงานสองคนด้วย
หลังเธอออกไป พัคจองซูถึงค่อยเอ่ยปาก
“ท่านประธานนิม เอกสารเข้าทำงานของอาจารย์หลินนาเรียบร้อยแล้ว สัญญาก็เซ็นแล้ว กุญแจห้องซ้อมก็ให้เธอไปแล้วครับ”
ซูหาน: “เหนื่อยหน่อยนะ แล้วเธออยู่ไหนล่ะ?”
“เซ็นเสร็จก็ออกไปแล้วครับ บอกว่ามีเรื่องต้องเตรียม” พัคจองซูเกาหัว
“ผมถามว่าจะให้พาเธอไปทำความคุ้นเคยกับแถวนี้ไหม เธอบอกว่าไม่ต้อง เพราะรู้จักหมดแล้วครับ”
“เธอมีที่พักหรือยัง?” ซูหานเองก็สงสัยอยู่บ้าง จึงเรียกระบบในใจ
“ระบบ หลินนาไปไหนแล้ว?”
【หลินนากลับเข้าสู่พื้นที่ของระบบแล้ว ในฐานะพนักงานที่ถูกเรียกมา เธอจะปรากฏตัวที่บริษัทเฉพาะเวลาที่เจ้าของระบบต้องการให้ปฏิบัติหน้าที่เท่านั้น ส่วนเวลาอื่นจะกลับเข้าสู่พื้นที่ของระบบเพื่อรอคำสั่งโดยอัตโนมัติ เจ้าของระบบไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องที่พัก อาหาร หรือการเดินทาง เมื่อเจ้าของระบบต้องการเธอ ระบบจะส่งสัญญาณให้เธอรับรู้พร้อมกัน】
ซูหานโล่งใจ
แบบนี้สะดวกดีแฮะ
ไม่ต้องดูแลเรื่องกินอยู่ ไม่ต้องห่วงเรื่องเดินทาง เรียกเมื่อไรก็มาเมื่อนั้น
ถ้าพวกนายทุนเห็นคงยิ้มจนปากฉีก
“เข้าใจแล้ว งั้นสรุปตำแหน่งที่ต้องเปิดรับสมัครจากภายนอกให้เรียบร้อยเลย”
พัคจองซูรีบหยิบสมุดเล่มเล็กจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมา “บอกมาได้เลยครับ”
ซูหานคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ตำแหน่งเฉพาะทางอย่างผู้อำนวยการฝ่ายเต้น ครูสอนร้องเพลง และนักฟื้นฟูการกีฬา แค่หาคนที่เหมาะสมในชีวิตจริงก็ต้องใช้เวลาไม่น้อยแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขาต้องการคนที่มีฝีมือเหนือระดับทั่วไป
ระบบสามารถสุ่มหาบุคลากรระดับท็อปได้ง่าย ๆ ทั้งยังตัดขั้นตอนคัดเลือกและเจรจาต่อรองออกไป