“ระบบพอเข้าใจความคิดของโฮสต์แล้ว โฮสต์มองว่าการทำให้ความฝันของพวกเธอเป็นจริงกับการสร้างมูลค่าให้บริษัทเป็นเรื่องเดียวกัน”
“ประมาณนั้นแหละ” ตอนนี้ซูหานยกแก้วน้ำขึ้นจิบในที่สุด
“การพาพวกเธอขึ้นไปยืนบนเวทีที่ใหญ่กว่า นั่นแหละคือรูปแบบธุรกิจที่ดีที่สุด ไม่ต้องมาห่วงแทนฉันเรื่องส่วนแบ่งไม่กี่เปอร์เซ็นต์หรอก”
“เข้าใจแล้ว”
.....
โจฮารินออกมาจากห้องประธานบริษัท เตรียมตัวกลับ
“คุณโจฮาริน รอก่อนครับ!”
เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านหลัง
โจฮารินหันกลับไป เห็นพัคจองซูวิ่งมาจากเคาน์เตอร์ต้อนรับ มือกำอะไรบางอย่างไว้แน่น
“หัวหน้าพัค มีอะไรอีกเหรอคะ?” โจฮารินถาม
หลังเซ็นสัญญา เธอก็เรียกพัคจองซูด้วยตำแหน่งในบริษัทอย่างเป็นธรรมชาติแล้ว
พัคจองซูยืดตัวขึ้น ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย
เขายื่นของในมือให้ เป็นสมุดเล่มเล็กปกสีฟ้าอ่อนกับปากกาเมจิกหนึ่งด้าม
“เอ่อ.....”
“ผมเป็นแฟนคลับตั้งแต่ก่อนคุณเดบิวต์....”
เขายื่นสมุดเข้ามาใกล้อีกนิด พลางเกาท้ายทอยอย่างเขิน ๆ
“ขอลายเซ็นได้ไหมครับ?”
“ได้สิ”
โจฮารินรับสมุดกับปากกามา เซ็นชื่อเสร็จก็วาดดาวดวงเล็ก ๆ ไว้ข้างชื่อด้วย
ดาวดวงเล็กนี้เป็นสัญลักษณ์ที่เธอใช้เซ็นชื่อมาตลอดสมัยอยู่สตาร์ไลต์ ถือเป็นเครื่องหมายประจำตัวของเธอ
เซ็นเสร็จ โจฮารินก็ปิดสมุดแล้วยื่นคืนให้
เธอถามด้วยน้ำเสียงลังเลปนคาดหวังว่า
“คุณยังจำฉันได้ไหม?”