ปราสาทน้ำแข็งแห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางเมืองน้ำแข็งนิรันด์ ตามตรรกะแล้วความหนาวเย็นที่นี่ควรจะมากกว่าภายนอกหลายเท่า
แต่ที่น่าประหลาดใจคือ ที่นี่กลับไม่มีไอเย็นแม้แต่นิดเดียว สิ่งนี้ทำให้ฉินเฟิงรู้สึกพิศวงยิ่งนัก ขณะเดียวกันในใจก็แอบเพิ่มความระมัดระวังขึ้นมา
"ทุกคนระวังตัวหน่อย ถ้าเจออันตรายเมื่อไหร่ อย่าได้ลังเล รีบออกจากดันเจี้ยนทันที อย่าเอาชีวิตตัวเองไปล้อเล่น!" ฉินเฟิงกระซิบเตือนคนทั้งสี่ที่อยู่ข้างกาย
"อื้ม ค่ะ!" ซูจิ่วจิ่วพยักหน้าอย่างว่าง่าย
"ได้เลย พี่ใหญ่สุดแกร่ง!" ซูชิงเหยายกค้อนยักษ์ขึ้นพยักหน้าอย่างหนักแน่น
ตอนนั้นเอง ภายในปราสาทก็มีเสียงที่ไพเราะเสนาะหูดังออกมาอีกครั้ง
"ไม่ต้องระแวงข้า ข้าไม่มีเจตนาร้ายต่อพวกเจ้า"
"ข้าแค่อยากจะพูดคุยกับพวกเจ้าเท่านั้น ใครจะรู้ อยู่อย่างโดดเดี่ยวที่นี่มาหลายพันปี ความอ้างว้างเดียวดายแบบนี้ พวกเจ้าไม่มีทางเข้าใจ"
"หลายพันปี?" ได้ยินข้อมูลสำคัญนี้ กวานชีก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ
"นั่นแปลว่า ดันเจี้ยนนี้มีอยู่มาหลายพันปีแล้วอย่างนั้นหรือ?"
"แต่เท่าที่ข้ารู้ ตั้งแต่เมืองน้ำแข็งนิรันดร์กลายเป็นดันเจี้ยน ก็มีแค่ไม่กี่สิบปีเท่านั้น"
สำหรับคำถามของกวานชี ฉินเฟิงเองก็รู้สึกสงสัยไม่แพ้กัน
"ไปกันเถอะ เราไปพบคนลึกลับคนนั้นก่อน พอได้เจอตัวจริง คิดว่าน่าจะไขปริศนานี้ได้" ฉินเฟิงเอ่ยช้า ๆ
ไม่นาน กลุ่มคนก็เดินทางเข้าไปถึงภายในปราสาทได้ในที่สุด
รูปลักษณ์ภายนอกของปราสาทแห่งนี้ คล้ายคลึงกับสถาปัตยกรรมตะวันตกในชาติก่อนของฉินเฟิงอยู่บ้าง
แต่โครงสร้างภายใน กลับผสมผสานการออกแบบแบบตะวันออกเข้าไปด้วย ดูแล้วมีความงดงามเฉพาะตัว
กึ๊ก กึ๊ก กึ๊ก...
ฉินเฟิงและพวกอีกสี่คนเดินเข้าไปในโถงใหญ่ของปราสาท ก็เห็นหญิงสาวชุดขาวคนหนึ่งยืนอย่างสง่างามอยู่กลางโถง