"ลบล้าง?!" เมื่อได้ยินดังนั้น ฉินเฟิงก็ขมวดคิ้วมุ่น เห็นทีพลังนั้นจะแข็งแกร่งจนสุดประมาณ
เพียงแค่ชั่วพริบตาก็ลบล้างสิ่งมีชีวิตทั้งเมืองออกไปจนหมดสิ้น
โปรดสังเกต มิใช่ถูกสังหาร มิใช่ถูกทำลาย แต่เป็นการลบล้างโดยตรง ลบล้างอย่างไร้ร่องรอย
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้ข้อมูลอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือ... รอยแยก!
"เป็นรอยแยกห้วงเหวหรือ?" ฉินเฟิงคาดเดาในใจ
ก่อนหน้านี้ที่ป่าอันมืดมิด จากม้วนภาพความทรงจำของต้นไม้ชีวิตโบราณ เขาก็เห็นรอยแยกเช่นกัน
เจ้าเมืองน้ำแข็งนิรันดร์เหลือบมองฉินเฟิง ก่อนจะเล่าต่อไป
"ใช่ เจ้าไม่ได้ยินผิด มันถูกลบล้างจริงๆ"
"เหมือนกับผ้าเช็ดผืนหนึ่งที่เช็ดฝุ่นบนโต๊ะตามอำเภอใจ"
"เพียงแค่ชั่วพริบตา เมืองน้ำแข็งนิรันดร์ทั้งเมืองก็เงียบสงัด เสียงอึกทึกครึกโครมเดิม หายไปในชั่วพริบตา"
"ทั้งเมือง นอกจากข้าแล้ว ไม่มีคนมีชีวิตแม้แต่คนเดียว"
"จากเมืองที่เคยครึกครื้น กลายเป็นเมืองร้างที่หนาวเยียบเย็นในพริบตา"
"ตอนนั้น สมองของข้าโล่งไปหมด ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น"
"พอข้าตั้งสติได้ เมืองน้ำแข็งนิรันดร์ทั้งเมืองก็ถูกพลังลึกลับนั้น ฝังอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็งอย่างสิ้นเชิงแล้ว"
"มาถึงตอนนี้ ก็ล่วงเลยไปหลายพันปีแล้ว!"
"ส่วนเวลาที่แน่ชัด ข้าจำไม่ได้แล้ว"
"ข้าที่รู้ก็เพียงว่า ผู้พิทักษ์เมืองน้ำแข็งนิรันดร์ที่ว่ากันนั้น จะมาประจำตรวจตรารอบปราสาททุกปี แล้วก็จากไป"
"ตอนแรก ข้าคิดว่าเขาถูกขังอยู่ที่นี่เหมือนกับข้า เป็นมนุษย์เหมือนกัน"
"ต่อมาข้าถึงรู้ว่า เขาไม่ใช่มนุษย์ ถึงแม้ภายนอกจะเหมือนมนุษย์ แต่ภายในกลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิง"