เห็นไอ้คนชอบอวดเบ่งนี่กล้าลงมือก่อน กวานชีก็ไม่ยอมให้มันได้ใจแน่นอน
“บินได้ก็เด่นนักหรือไง!”
“ชอบอวดเก่งก็เก่งนักหรือไง!”
“อย่าคิดว่าแต่งตัวเหมือนคนแล้วเจ็ดท่านจะไม่กล้าต่อยหน้านะ!”
“เทพพฤกษาสถิต ขจัดข้าเดี๋ยวนี้!”
กวานชีเปิดใช้สกิลควบคุม[ต้นไม้ชีวิตโบราณพิทักษ์แดน]โล่เปลือกไม้นั้นทันที
ในวินาทีที่เขาปล่อยสกิลนี้ เงายักษ์ของต้นไม้สูงร้อยจั้งที่แผ่พลังชีวิตออกมาเต็มตัวก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือหัวทุกคน
เห็นรากจำนวนนับไม่ถ้วนของมันค่อย ๆ แผ่ขยายและเติบโตเข้าหาผู้พิทักษ์คนนั้น
“วิชากระต่ายตื่นตูมแค่นี้ ยังกล้ามาอวดต่อหน้าปรมาจารย์อีกหรือ!” ผู้พิทักษ์เห็นดังนั้นก็ไม่กลัวแม้แต่น้อย คอยแกว่งทวนยาวในมืออย่างต่อเนื่อง พยายามจะฟันรากพวกนั้นให้ขาด
แต่ฉากถัดมา เขาก็ช็อกไปหมด
เพราะทวนยาวของเขาไม่สามารถสัมผัสกับรากของต้นไม้ชีวิตโบราณได้ด้วยซ้ำ จะพูดถึงการฟันให้ขาดได้อย่างไรกัน ในชั่วพริบตาก็ถูกมัดเป็นพะรุงพะรังเหมือนบะจ่างลูกยักษ์
ยังไงเสีย ต้นไม้ชีวิตโบราณก็เป็นระดับจักรพรรดิ ถึงแม้ระดับจะสู้ผู้พิทักษ์เมืองน้ำแข็งนิรันดร์คนนี้ไม่ได้ แต่ช่องว่างของระดับชีวิตนั้น ไม่ใช่แค่ระดับธรรมดาจะมาเทียบได้ เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับกฎบางอย่างของวิวัฒนาการชีวิต
“ทีนี้ ก็คุกเข่าให้ข้าเดี๋ยวนี้!” เห็นผู้พิทักษ์ถูกตัวเองควบคุมไว้ กวานชีก็ตะโกนก้อง
“แกเก่งแล้วยังไง ต่อหน้าต้นไม้เทพของข้า ก็เป็นได้แค่กาก ๆ เท่านั้น!”
อีกด้านหนึ่ง ฉินเฟิงเห็นผู้พิทักษ์เมืองน้ำแข็งนิรันดร์ถูกควบคุมไว้ ก็ไม่อยากเสียโอกาสล้ำค่าแบบนี้ไป เขาเปิดใช้พรสวรรค์ทันที แล้วก็โก่งธนูยิง