"นี่...พี่สาว ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม!" ในขณะนี้ ซูชิงเหยาสมองของนางยังคงมึนงงไปหมด
ไม่ต้องพูดถึงนางเลย ต่อให้เป็นซูชิงเสว่ ในเวลานี้นางก็ไม่รู้ว่าจะใช้คำพูดอะไรมาบรรยายความตกตะลึงในใจของตัวเองได้
นี่มันความเร็วในการสังหารมอนสเตอร์แบบไหนกัน? ยากจะบรรยายจริง ๆ
"พวกเธออย่ามัวแต่ยืนงงอยู่เลย รีบเก็บวัสดุสิ เดี๋ยวอีกเดี๋ยวเดียวก็ไม่ทันแม้แต่จะเห็นเงาของพี่เฟิง" ซูจิ่วจิ่วทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น ก็เข้าไปในป่าทึบ เก็บวัสดุอย่างมีความสุข
ข้านี่แหละ ชอบเก็บวัสดุที่สุดเลย
พี่น้องตระกูลซู่สองคนเห็นดังนั้น ก็รีบตามไปติด ๆ
ใครจะไปคิดว่า คนหนึ่งระดับ SSS อีกคนระดับ SS อยู่มาวันหนึ่งจะต้องมาเป็นคนรับใช้เก็บวัสดุในดันเจี้ยน
แต่...การได้เป็นคนรับใช้แบบนี้ ก็ดูเหมือนจะไม่เลว เห็น ๆ อยู่ว่าไม่ต้องเหนื่อยปีนเขาต่อสู้กับมอนสเตอร์ก็สามารถอัปเลเวลได้
ประมาณสิบนาทีต่อมา ฉินเฟิงก็มาถึงใจกลางพื้นที่ในที่สุด
ส่วนกวานชีได้คุยกับต้นไม้ชีวิตโบราณอย่างออกรสไปแล้ว
เนื้อหาที่คุยกัน ก็ไม่ได้เป็นอะไรที่เกินบรรยาย
ส่วนค่าเสียหาย ก็มีแค่ 1 แต้มเท่านั้น
เพราะทั้งสองฝ่ายต่างก็เจาะเกราะกันไม่เข้า
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว~
ครืน ๆ ๆ...
เสียงลูกธนูนับไม่ถ้วนตัดผ่านนภากาศดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว
บอสระดับจักรพรรดิ ก็ล้มลงไปแบบนี้ ไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ
ตามมาด้วยของที่หล่นออกมากองใหญ่ ฉินเฟิงไม่แม้แต่จะดูด้วยซ้ำว่าหล่นอะไรออกมาบ้าง ก็เก็บโยนใส่กระเป๋าในระบบจนหมดเกลี้ยง
เพราะเงินไม่ควรโชว์ให้คนนอกเห็น
อีกด้านหนึ่ง พี่น้องตระกูลซู่สองคนที่กำลังเดินเก็บวัสดุไปทั่ว ร่างของทั้งสองก็เปล่งแสงทองสว่างวาบ ต่างก็อัปเลเวลขึ้นไปถึงเลเวล 14