เวนนี่เบนหน้าหลบควันบุหรี่ พูดเสียงเบา: "คุณไม่ตายนี่นา ใจแคบไปได้ไง?"
การ์ดเนอร์สบถออกมาเสียงต่ำ แล้วดับบุหรี่ในมือ
เขาหยิบมีดผลไม้บนโต๊ะ ยิ้มพลางแทงเข้าที่ท้องของเวนนี่
ชุดยูนิฟอร์มสีขาวของเวนนี่ถูกเลือดที่ไหลซึมออกมาย้อมเป็นสีแดง
เผย์เหอหนิงตกใจกับการกระทำ sudden ของเขา
ฉู่เสวียนเกอมองการแสดงนี้ด้วยสายตาเย็นชา สงบนิ่งไม่ขยับ พลางปลอบเผย์เหอหนิง และขยับเข้าไปใกล้เธอ
รามันหน้าซีด ไม่คิดว่าการ์ดเนอร์จะบ้าได้ขนาดนี้: "นายใจเย็นๆ หน่อยสิ!"
เวนนี่เพิ่งรู้ตัวว่าเธอถูกแทง! ความเจ็บปวดที่ท้องแผ่กระจาย เธอกรีดร้องด้วยความตกใจ: "อ๊าา!! การ์ดเนอร์!! นายจะตายแล้ว!"
การ์ดเนอร์พูดเสียงเรียบ: "คุณไม่ตายนี่นา ใจแคบไปได้ไง?"
โคฟีมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่ถูกแว่นตาบังไว้ทอประกายดำมืด ช่างน่าสนใจจริงๆ: "เอาล่ะ หยุดทะเลาะกันเถอะ หนังสือพิมพ์ที่การ์ดเนอร์เอามาเรายังไม่ได้อ่านเลย มาอ่านหนังสือพิมพ์กันก่อนดีกว่า"
เวนนี่มองรามันแล้วมองเผย์เหอหนิง พูดกับเผย์เหอหนิง: "กรีม นายไปเป็นเพื่อนฉันจัดการแผลหน่อยได้ไหม?"
ตามคอนเซปต์ตัวละคร เผย์เหอหนิงไม่ควรปฏิเสธ เธอกำลังจะเดินไป
ฉู่เสวียนเกอดึงเธอกลับมาอยู่ข้างกายทันที พูดเสียงเย็น: "มือเธอไม่มีเหรอ? ไปเองสิ"
เวนนี่เห็นสายตาเย็นชาของเขาที่มองเหมือนมองคนตาย ก็สะดุ้งกลัว: "ไปเองก็ไปเอง"
โคฟีแบ่งหนังสือพิมพ์ที่การ์ดเนอร์เอามาให้ทั้งห้าคนที่นั่งอยู่คนละฉบับ