โคฟีฟื้นขึ้นมาแล้ว
เขาก้าวยาวๆ ไปหาเผย์เหอหนิง ก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าสิ่งที่เธอมองไม่ใช่ถ้วยรางวัล——แต่เป็นตู้โชว์
บนนั้นมีรอยจุดสีน้ำตาลเข้มกระเด็นเป็นทาง
เผย์เหอหนิง: "คราบเลือด"
สิบนาทีต่อมา หลังจากตรวจค้นห้องของคุณชายเสร็จ
โคฟีดูเวลา แล้วพูดว่า "แยกกันตรวจเร็วเข้า"
"ได้"
เผย์เหอหนิงรับหน้าที่ชั้นใต้ดินและชั้นหนึ่ง ส่วนโคฟีรับหน้าที่ชั้นสองและชั้นสาม
เธอเปิดประตูห้องใต้ดิน ก็ได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเข้มข้นโชยมา
เดินตามกลิ่นฉุนนั้นไป ก็พบว่าชั้นใต้ดินมีของกองอยู่ไม่น้อย ทั้งวัตถุดิบอาหาร เฟอร์นิเจอร์เก่า อุปกรณ์ซ่อมแซม ฯลฯ
เธอไล่ตรวจตามกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อไปเรื่อย ก็เจอประตูไม้เล็กๆ บานหนึ่งที่มีกุญแจล็อก
เธออยากเปิดประตู แต่ไม่มีกุญแจ และก็งัดล็อกไม่ออก เธอจึงออกแรงดันให้เปิดเป็นช่องเล็กๆ แล้วมองเข้าไป——
ในห้องเต็มไปด้วยดอกเบญจมาศสีขาว ตรงกลางยังมีเทียนจุดอยู่
ดอกไม้สดเก็บรักษายาก ดอกเบญจมาศสีขาวพวกนี้น่าจะเพิ่งจัดวางได้ไม่นาน
ชั้นหนึ่งใช้สำหรับรับแขก แล้วก็มีคนเดินผ่านบ่อย เธอจึงหาข้อมูลที่เป็นประโยชน์ไม่เจอ
——
เที่ยงวันตรง
คนที่กลับมาก่อนคือการ์ดเนอร์กับเวนนี่
สภาพทั้งสองย่ำแย่มาก การ์ดเนอร์หน้าซีด เสื้อเชิ้ตลายดอกตัวนั้นถูกเลือดชะมัด เขาบาดเจ็บสาหัส ส่วนเวนนี่จิตใจล่องลอย สมองตื้อตันไปหมด
โคฟีถาม "ทำไมถึงได้ซอมซ่อขนาดนี้?"
การ์ดเนอร์จ้องเวนนี่ด้วยสายตาเยือกเย็น แล้วประชด "ก็ต้องขอบคุณเพื่อนร่วมทีมสุดวิเศษของฉันไง"